Vrijdag 1 augustus : Roompotsluis – Wolphaartsdijk (18 M)
Na een korte nachtrust vertrekken we om 9.45 voor de opening van de Zeelandbrug van 12u. We lopen vlot enkel op ons fokje, en krijgen behoorlijke buien met wind over ons. Gelukkig uit een achterlijke richting. Tot 32 kn of 7 bf. Het gaat goed vooruit. We moeten met een 10-tal boten door de opening.
Na de Zeelandbrug gaat het verder richting de laatste sluis van onze vakantie. Om 14u30 meren we terug af in onze thuishaven. Buurvrouw Greet verwelkomt ons met de meertouwen in de hand.
We hebben er weer 6 weken mooie zeilherinneringen bij, en vooral, al veel goesting om die Shetlands nog eens wat langer te verkennen 😉.
En een nieuwe tip op ons lijstje : de Faeröer eilanden die ook slechts op één etappe van Kirkwall of Lerwick blijken te liggen… maar dat is voor later !
Slechtste weer van deze reis tijdens onze laatste zeildag …
Een ontspannen ochtend omdat we niet op 6 u maar enkele uren later vertrekken, stroom mee, het eerste stuk al zeker.
We gooien los tegen 10 u, het miezerde wat. Eerste stukje weg van de zandbanken op motor en daarna gaan de zeilen op.
De meteo voorspelt nogal wat wind op de Noordzee maar ook windvrije area´s… en denk dat wij grotendeels in die regio vaarden. Na enkele uren mooie vooruitgang op zeil, begint het vooral te klotsen, een onregelmatig golvenpatroon waardoor de snelheid telkens terugvalt, tel daarbij nog een zeer variabele wind die afneemt… ja dus regelmatig de motor op.
De Noordzee is hier ook een stuk drukker dan bij Schotland en de noordelijke eilanden. Zowel de windmolenparken als de verkeersstelsels eisen de nodige aandacht. Kurt roep de Italiaanse cargo Angelina Amoretti op, maar die stuurman was nog in opleiding denk ik. Het duurde zeker 5 minuten eer hij begreep wat de vraag was, nl. enkele graden koers verleggen zodat we onze zeilkoers konden behouden. “A si, compreso !!”
Wanneer het drukste stuk achter de rug is, wordt het stilaan donker, en dan vatten we de aanloop van de Roompotgeul aan. Kurt volgt binnen via de radar, de grote boeien zijn verlicht maar enkele kleine niet. Weer een oefening op radar uitlezen.
Het is uiteindelijk 2 u (hier dus 3 u) als we alleen, uiteraard, in de roompotsluis liggen. En we krijgen de toelating van de sluismeester om aan de ´wachtsteiger´ van de sluis binnen even te ´verpozen´. Het is rond 4 u als we in bed kruipen…
Oorspronkelijk idee was om vandaag meteen de overtocht naar NL aan te vatten maar we denken dat er nogal weinig wind zal zijn en eigenlijk willen we toch nog wat zeilen… dus uitgesteld vertrek tot morgen.
We maken er dus een zeer rustige dag van. Gisteren hadden we de kuiptent nog gezet, niet omdat het regende of er teveel wind was maar om ze even af te spuiten met zoet water en proper te laten opdrogen. We vouwen ze mooi op en hopen deze niet meer nodig te hebben dit verlof.
In de voormiddag komt een NL zeiljacht, maxi 950, binnenvaren en meert naast ons af. Jonathan Zeemeeuw heeft de nacht vanaf Den Helder doorgevaren, een actief koppel met een zoon en dochter 16 en 14. Ze zijn fervente UK-zeilers en we wisselen tips voor bestemmingen uit. Op ons lijstje komt nu zeker Southwold te staan, niet meer voor dit jaar. We hebben deze haven nog nooit aangelopen, beetje bang gemaakt dat er veel stroom staat en dat een lage brug zeer kort na de havensteiger ligt. Allemaal met een korreltje zout te nemen. Aankomen met hoogwater is de boodschap en even op voorhand de havenmeester inlichten dat je komt.
Kurt gaat toch nog 30 l diesel halen en aanvullen. En verder is het wat chillen aan boord en van de zon genieten want het is met momenten zeer lekker warm.
We wisselen met de buren van plaats, zij aan de wal en wij als tweede omdat we morgen eerst vertrekken. Aanvankelijk hadden we 6 u op het oog maar dat betekent zowel hier als aan de Roompot tegentij dus beslissen we later op de dag dat we maar rond 10 uur zullen gaan… dat is ook OK voor de buren want ze willen pas rond 13 u weg.
Apero met een gezelschapsspelletje en we eten de laatste krieltjes en Schotse steak aan boord. Alles is in gereedheid voor onze retour morgen; ook onze UK-afmelding via het Pleasure Craft formulier.
Maandag 28 en dinsdag 29 juli : Whitby- Lowestoft (156 M)
Op tijd eruit voor onze laatste nachttocht, doel is Lowestoft en zo vermijden we een stop op rivier de Humber. Kurt treft eindelijk de havenmeester om te betalen. We vertrekken met de laatste brugopening deze ochtend om 8u50.
Er staat een behoorlijke zeegang bij de havenpieren, in tegenstelling tot wat we dachten. Hopelijk valt het nog mee, en kunnen we zeilen.
Aanvankelijk niet zoveel wind en achterlijk dus we doen nog eens een poging met de spi. Maar als alles dan net staat, en we een kwartier aan spinakkeren zijn, begint het aan te wakkeren en zeilen we op klassieke zeilen verder. Dat lukt behoorlijk tot 15u30. Dan is alles op. Op motor gaan we verder.
We wisselen elkaar af in rusten en uitkijk houden, moussaka in de oven als avondeten… De zon valt al om 21u in zee, het is dan nog niet donker natuurlijk maar het scheelt toch al heel wat met ons vertrek.
De zee is rustig en we motoren van het ene windmolenpark naar het andere. Het staat er hier vol van.
Rond 01u kan er terug wat gezeild worden. Alleen geeft de zeilrichting nu aan dat we los door het volgende park zouden varen. Dan maar weer het motertje op. En zo gaan we verder tot Lowestoft. We hebben wel veel tij mee.
Om 12u30 komen we op hoogwater binnen. De vraag is of we morgen verder varen, of dat we een dagje blijven liggen. Waarschijnlijk zal er donderdag meer wind zijn, dan morgen om over te steken
De middag wordt rustend doorgebracht, enkel nog een bezoek aan de douches en de havenmeester.
Onze laatste vakantiezondag (volgende zondag moeten we zeker thuis zijn) wordt ingevuld als ´dagjestoeristen´ in Whitby.
We kuieren in het ´mooie´ stukje stad aan de andere kant van de jachthaven, met gezellige smalle straatjes, mooie winkeltjes, oude herbergen enz. We reserveerden voor de lunch in de oudste Stable Inn van Whitby (The Horse and Griffith). Hier hield de eerste vaste ´postkoetslijn´ tussen Londen, York en whitby halt om de paarden en de koetsiers te laten rusten. Ook monsterde ontdekkingsreiziger Thomas Cook hier zijn crew en zou ook schrijver Charles Dickens gelogeerd hebben. Als we in de lage gelagzaal plaatsnemen met open haard en veel balken, zie je dit echt als een toneelfragment voor je. We kiezen voor de Sunday Roast, dus roastbeef rosé en daarbij worden traditioneel Yorkshire pudding, roasted patatoes, vleesjus en groentjes geserveerd. Als we richting de ruïne wandelen, heb je een mooi zicht op de haven, het is er zeer druk.
Vooraleer we naar de andere kant wandelen, moeten we eerst nog even naar de supermark, die sluit om 17 u.
Nadien dus naar de pier waar de RNLI (de reddingsdiensten in de UK) een sponsorweekend houden. Ze razen over het water in de voorhaven en ensceneren enkele reddingen van personen te water. Op de pier ook een meeting van Lotus–auto´s, zowel supermoderne (en elektrische) als oude oldtimers.
Bij het Pavillon van Whitby was dan weer een andere beurs gaande : nl Steampunk… we hadden al heel de dag vele koppels en groepjes mensen gezien die ´speciaal´ gekleed waren. Viictoriaans geïnspireerd vaak, soms dandy-achtig of meer punk/gotic… soit wat vanalles.
Als we ´s avonds terug in de haven zijn, zien we de man terug naast wiens boot we 4 weken geleden lagen: ´Aha, The Belgians are back´ (t was hij die over Napoleon en de slag van waterloo begon toen).
Zo, alles even voorbereiden voor morgen, dan vatten we de laatste nachttocht aan, oversteek van de Humber tot Lowestoft.
Hopelijk kunnen we vandaag wat zeilen, want er is niet veel wind voorspeld. Als we vertrekken, valt dat goed mee. Met een knik in de schoot en rond de 10 kn wind gaat het vlot, zonder rekening te houden met de tegenstroom dan 😉. Gelukkig valt dat hier wel mee. Het voordeel van dit stukje kust is dat die vaak de hogewal is. Je kan dus dicht bij de kust varen en er staan geen golven. Je bewondert de kliffen, de stadjes en vuurtorens. We varen Tynemouth voorbij, de rivier die naar Newcastle leidt en zien de dagelijkse ferry vanaf Ijmuiden binnenvaren. Stilaan krijgen we halvewind en na 5 uren zeilen valt de wind terug en moeten we de volgende uren op motor verder.
Vele vele zeevogels zorgen voor afleiding maar dolfijnen zien we hier niet nu.
Als we Whitby aanlopen is de zon volop van de partij en de toeristische bootjes zijn er ook. Whitby is een echte toeristentrekker, aan de pieren wordt er gevist en langs de kaden wandelen op deze zaterdagavond vele bezoekers.
De brug gaat open om 17u30 en we kunnen net mee. In de haven leggen we aan naast een vaste ligplaatshouder. Tijd voor een apero´tje in de zonnige kuip !
Het was met hoogwater weer rollen in ons bed… niet zo´n rustige ankerplaats als gisteren. We halen het anker op, zeer proper komen ketting en anker naar boven. Het extra gewicht in de vorm van een zware linnen zak met lood zit vol witzand. We motoren de baai buiten en zeilen worden gehesen, in ons geval eigenlijk uitgerold. Hopelijk genoeg wind maar dat valt heel goed mee… ttz wind wakkert aan en we moeten zelfs reven voor de scherpe koers. Als de wind dan ook nog wat ruimt, is de volledige trip tot Blyth bezeild. Droog en af en toe een waterzonneke, maar niet koud. Wel veel buiswater maar dat wordt afgespoeld in de haven. Aan de passantensteiger ligt slechts 1 bootje, maar als wij afgemeerd zijn, komen er nog een stuk of 5 zeilers binnen. Ze komen allemaal van Amble want morgen wordt er hier een clubwedstrijd georganiseerd. Betalen, douchen en we eten aan boord : lotte en st jacobsvruchten met groene groenten en paprika.
Donderdag 24 juli : Holy Island / Farne Isles (6 M)
Een rustige ankernacht, even checken bij hoogwater om 3 u, en alles ok !
Bij het ontbijt bekijken we de komende weerberichten en in functie van de ons resterende vakantiedagen, lukt het om nog een korte trip te plannen naar een ankerplaats vlakbij : de Farne Islands. Er is opnieuw geen wind dus zeilen in überhaupt niet aan de orde.
We kijken welke kant van de eilanden het best zou zijn: de bekende ankerplaats The Kettle, is tamelijk ´druk´ : er komen kleine passagierscheepjes met toeristen op en aan gevaren.
We kiezen voor de andere ankerplaats, bij Knoxes Reef. Er is ook hier wel een deining, die proberen we te counteren door zoveel mogelijk ketting te steken. En dat helpt. Maar toch, vooral bij hoogwater gaat het er “schuddend” aan toe.
De eilanden hebben 3 toeristische trekpleisters:
1) de vogelkolonies,
2) de gigantische zeehonden, en
3) de duikspots.
Tot laat in de avond blijven de toeristen rond de eilanden varen. Mits betaling mogen ze Inner Farne bezoeken.
Terwijl gisteren de zeehonden de hoofdrol speelden, zijn het hier vooral de vele vogels : jan-van-genten, puffins, en vele soorten meeuwen. Ze zijn de hele dag aan het krijsen en gillen, gelukkig stopt dat ook ´s avonds.
Het was een grijzere dag, maar helemaal niet koud. Toch was de ankerspot gisteren mooier…
Woensdag 23 juli : Eyemouth – Holy Island / Lindisfarne (20 M)
Onze buurman is om 6 u vertrokken, wij staan nog niet op. Rond 8 u. regent het goed. Even checken wat de meteo zegt… namiddag opklaringen en zelfs wat zon.
We wandelen naar het havenkantoor om te betalen en te douchen. We hebben beslist om deze namiddag naar Holy Island bij Lindisfarne te varen. Dat zal op motor zijn want er is nagenoeg geen wind.
Eerst nog even naar het dorp, met een stop voor cappuccino en gebak in bistro Oblo. Bij de visboer kopen we lotte en zeekraal en st jacobsvruchten en dan nog even langs de supermarkt.
Ankeren bij Holy Island staat al enige tijd op onze bucketlist. Het is maar 20 nm van Eyemouth en wegens bijna geen wind is dit een ideale gelegenheid. We gooien iets voor 14 u. los: stroom mee en rustig tuffend langs de mooie Schotse Kust. Dit is eigenlijk het meest zuidelijke stukje Schotland aan de oostkant want vanaf Berwick-upon-Tweed zijn we terug in England, dus de beleefdheidsvlag wordt vervangen.
Holy Island is een laag eiland, en uniek vanwege zijn getijdenkarakter : het is enkel bereikbaar via een smalle damweg die tweemaal daags onder water verdwijnt bij vloed, waardoor het eiland op bepaalde momenten volledig is afgesloten van het vasteland. Het eiland is tegenwoordig een populaire toeristische en pelgrimsbestemming, bekend om zijn rustaze, natuurlijke schoonheid, historische bezienswaardigheden. Er staat een kasteel eenzaam op een heuvel, zeer fotogeniek te wezen.
Het is voorzichtig navigeren bij het binnenvaren van dit gebied: eerst de 2 kardinaalboeien juist passeren, dan de groene boei en dan zoeken we een plekje op de 5 m-lijn, dus nu staat daar ca. 8 m water. Het anker wordt gedropt, extra lood aan de lijn en dan kan de motor uit. We liggen in een windstille baai en horen vogels maar vooral het geloei/gebrul van de meer dan 100 grijze zeehonden die liggen te zonnen op drooggevallen rotsen. Het is er fantastisch liggen. Af en toe steekt een zeehond zijn kop boven water vlakbij de boot en kijkt je dan geïnteresseerd aan, grappig.
We kunnen genieten van een zonnige en rustige avond achter ons anker. Er lag al een klein gaffelscheepje dichter bij de wal en ´s avonds komt er nog een modern zeiljacht zich hier leggen.
Dinsdag 22 juli : Stonehaven – Eyemouth (76 M met kruisrakken / 66 M direct)
Door nu telkens een stuk zuidelijker te varen, beseffen we dat we op onze retour zijn. Jammer maar helaas.
Het traject van Stonehaven naar Eyemouth is normaal 66 nm. Het eerste uur op motor wegens weinig wind, en op kop. Dat is niet erg. Zo kunnen we de batterijen weer opladen en warm water maken, na 2 dagen zonder electro.
Maar er is wind beloofd, eerst zuid dus scherp zeilen en 2 rakjes en dan steeds meer en ruimend, dus uiteindelijk west wat ons een mooi bezeilde en snelle trip geeft: het wordt best pittig als we de Firth of Forth oversteken. De wind trekt aan tot 28 kn. Met twee reven gaat het goed, en we houden onze snelheid.
Ondanks de scheve situatie aan boord, bak ik ui en hamburgers voor een warme hap in de middag. Het buiswater overstroomt zowat de dekramen.
Rond 19u30 tuigen we af en genieten we van de mooie aanloop van Eyemouth. Er liggen grote zeerobben te zonnen op de rotsen voor de haven.
We laten een vissersboot passeren en zoeken dan een mooi plekje aan de passantensteiger.
Ik merk onmiddellijk de Taeke Hadewich op, een ´klassieker´ van maritiem schrijver Eerde Beulakker, ik heb veel van z’n boeken en columns gelezen, hij voer vaak naar het noorden, ook Orkneys en Shetlands. Het schip werd verkocht aan iemand die vaak met hem zeilde, we hebben een leuke babbel met het koppel.
En we worden aangesproken door iemand van de crew van de Freya. De man is ook lid van de Hallberg-Rassy Connectie, eigenaar van HR372 Whiteskene en heeft lang en zeer tevreden met een HR34 gezeild.
Nog even de planning voor de komende dagen bekijken. Kurt slaap bijna al, als we iemand op ons schip horen stappen. Er komt nog een solozeiler binnen en die wordt door onze voorbuurman geholpen. Best even kijken en de soloman helpen met de springlijnen. Hij gaat morgenvroeg rond 6 u al vertrekken dus OK voor ons.
Kurt stond dus op om 2 u vannacht, alle lijnen hingen nog vrij los; om 5 u tweede check en alles in orde.
Echt wakker worden we pas om 9u30! Ontbijt en een praatje met de havenmeester. Die laat zich enkel ’s morgens zien.
We verleggen ons schip naar de vrijgekomen plaats achter ons, iets beter beschut in de havenkom.
Tegen de middag lopen we in de pittoreske binnenhaven en de wandelboulevard. We lunchen op het terras van het Marine Hotel. Ik neem voor de eerste keer een “Cullen sink”, een Schotse vissoep met aardappelen en prei en hier geserveerd in een speciaal uitgehold broodje : zeer lekker. Kurt kiest een focaccia met salade & pastrami.
We wandelen nadien klimmend naar het War Memorial, een stukje richting kasteel en dan terug naar het dorp via de mooie promenade.
Stonehaven is een leuk Schots haventje, dagjestoeristen waaronder ook Nederlanders en Belgen. We spraken met een koppel uit Evergem die er logeerde in een cottage aan de haven.
Aan de kade waar we liggen, is er altijd beweging: er staan constant vissers en ´s avonds horen we gepland achter de boot. Boven aan de kade staat iemand te vissen met een speciaal net : “Hello sir, yes i´m fishing like we did in Bangladesh !” Als het net in het water komt, haken de gewichtjes onderaan in elkaar en zo trekt hij alles terug naar boven. Resultaat : 3 kleine visjes… hij gooit het net gewoon over een school visjes.
´s avonds komen er nog 3 zeilers binnen. Onze buurman, de Zuid-Afrikaan die nog maar 2 maanden zeilt, houdt alles goed in het oog en het lukt om iedereen aan de kade af te meren.
Nu gaan we gerust slapen, de lijnen zijn afgesteld voor laagtij
We vertrekken NIET om 10 u zoals gewild… hopelijk stopt het straks. Uitgebreid ontbijt en oprommelen en nog maar eens naar de meteo kijken.
Het zicht is alleszins beter dan gisteren en om 13 u. komt de zon er (even) door. Vertrekken dus !
Doel is Eyemouth (dus nacht door) of nog verder… maar als we op zee zijn is dat enthousiasme snel over. Veel minder zicht dan gedacht, zelfs minder dan een halve mijl, en er staat een steile zeegang, maar we kunnen zeilen. Het is wel erg bumpy ! Ik lig al snel binnen op de bank te rusten. De apparatuur, radar en ais, helpen Kurt met de navigatie en verder is het oppassen om de kleine boeikes van de kreeftenmanden ter vermijden.
Bij Aberdeen krioelt het van de schepen die op anker liggen. Waarschijnlijk een gevolg van de Tallships. Kurt roept een schip op waarmee we een aanvaringskoers hebben : de schipper bevestigt: “No worries, keep sailing sir, I go after you”.
Omdat de weersomstandigheden niet veranderen, lopen we rond 21u30 Stonehaven binnen. Het is nu bijna hoogwater, het meest gunstige moment om af te meren aan een getijdenkade. Lange lijnen is de boodschap. Maar hoelang? Een local komt ons helpen. Hopelijk heeft die het bij het rechte eind.
We drinken nog wat in de kuip, het is nu helemaal niet koud en tegen 23u30 gaan we slapen. De wekker wordt gezet tegen halftij, 2u vannacht, om te kijken hoe de situatie dan is. Om 5 u nog eens kijken, dan is het laagwater. All well !
Een mistige ochtend… niet de moment om te vertrekken. We kruipen terug in bed, misschien dat het straks opklaart en dat we alsnog kunnen vertrekken… maar niet dus ! We horen de misthoorns de hele dag blazen dus dat betekent niets goed voor op zee. Het wordt dus een luie dag. Behalve de tour de France is er niet veel te melden 😉. In de late namiddag arriveert het NL schip Imagine, een Allures 41. Het koppel Ineke en Guido (Medemblik) nodigen me uit voor een koffietje, ze komen van de Faeröer eilanden en zijn nu ook zuid op hun retour dus.
Nog iets later, nog een NL schip Tilly met solozeiler. Een mooi stalen schip, doet denken aan een Noordkaper of Wanderer, en van dezelfde ontwerper.
We eten aan boord en hopen op beter weer morgen. En wat denken jullie met dit weer : geen foto’s!
In de ochtend doen we eerst boodschappen: vers en lekker brood vinden blijft een opdracht, ook in scotland. We zullen het moeten doen met zuurdesem (vinden we in principe lekker) van de supermarkt.
Rond de middag vertrekken we met de bus naar Aberdeen, een rit van 1u30.
Zoals verwacht is heel de stad in de van van de Tall Ships : mooie versieringen en veel volk, vooral vaste crew en opstappers die vanalles in orde brengen of aankomen. De officiële opening voor de bezoekers is pas morgen. We geraken niet tot bij de Op Stok3 want de security is zeer streng. De kade waar alle schepen liggen, zijn enkel voor de deelnemers toegankelijk. Dan maar even Paul bellen. Die krijgt ons na wat gepalaver wel binnen. Wat zijn wij content.🫡 Zo kunnen we onder zijn begeleiding de Belgische deelnemers bezoeken, nl. de Williwaw en de Rupel.
Nadien mogen we het pareltje uit Oman bezoeken, de Shabab Oman II (de jeugd van Oman). Heel leuk om te bezichtigen zonder de verwachte publieke bende vanaf morgen. Verder lopen we nog langs de Nederlandse Morgenster, waar Paul en wij ook hartelijk verwelkomd worden door de schipper. We zijn zeer blij dat we vandaag de trip tot Aberdeen gemaakt hebben, want voor morgen geven ze regen,…
We wandelen nog even in de stad en dan retour naar onze ´thuis´.
Nog steeds zomer in Schotland, we treffen het met een stralende zon vanaf de ochtend.Wel wat frisse wind soms, maar we klagen niet ! Vele plannen vandaag maar die wisselen van moment tot moment : naar Aberdeen met de bus om de Tall Ships te bezoeken ? Er zijn er echter nog veel niet aangekomen, dus nog op zee omdat ze ten zuiden van Aberdeen in windstille wateren zijn beland… Wandelen naar de stad en inkopen doen? Of een museumbezoek ? We babbelen met de Belgische skipper-in-spe die al 4 weken meervaart met chartermaatschappij Elite Sailing om zijn Skipperbrevet te halen. Ze doen een rondje UK, vertrokken vanuit Chatham, kloksgewijs, en zijn via het Caledonisch Kanaal naar hier gekomen. Straks vertrekken ze voor een trip van 100 mijl tot Eyemouth.
En wij ? We nemen de blauwe band op de romp onder handen, poetsen en opnieuw wat wax erop: we liggen er ideaal voor aan een stevige steiger. Als de bakboordkant klaar is, trekken we Balena naar de andere kant van de dubbele box (wegens geen buurman) en is de andere zijde aan de beurt. Nadien ook nog de blauwe streep rond de kuip, een dankbaar werkje.
En zo is de namiddag ook al voorbij. Uit eten of niet ? Weer twijfel, tot Kurt retour komt van een babbel met de havenmeester : hier blijven van vanavond staat er een luchtspektakel op het programma, aan the Lido Beach. Hier dus ! Om 22 u een kleine airshow met 2 bijna geluidloze vliegtuigen die verlicht zijn met honderden lees die ze kunnen variëren van kleur. En ze schieten vanaf hun toestellen ook vuurwerk af. Dan is er een klassiek vuurwerk, we zitten op de eerste rij als het ware. En dan horen en zien we honderden drones vanaf de parking opstijgen en als een ´vliegend´ schip boven de haven aanzeilen… daar vindt een mooi klank- en lichtspel plaats, een technologisch huzarenstukje lijkt me. Ook de drone-show wordt nog opgesmukt met vuurwerk vanaf zee : Peterhead heeft blijkbaar een serieus budget uitgetrokken om de Scottish Week feestelijk in de kijker te zetten. Het was zeer de moeite !
balena.home.blog 