Auteur: Michèle Grassi

Roompot – Goese Sas: 13 M

Rustige nacht achter het anker, in de vroege ochtend trok de wind wat aan maar zonder erg. 

We zijn dus in Zeeland, bijna thuis maar traditioneel sluiten we onze vakantie zondag af in Wolphaartsdijk, dus nog 2 dagen tijd !

We spreken met Luc en Ines is het Goese Sas af, klein eindje zeilen voor ons dus. We vertrekken rond 11 u, het is dan laagwater en kunnen dan onder de Zeelandbrug! En gelukkig maar want de brug is gestremd en de mechanieker komt pas om 1400 uur. Op het fokje met de westelijke wind zijn we snel bij het Goese Sas. En net op tijd voor de lunch op de Amazone. Bijbabbelen en zo gaat de tijd snel voorbij natuurlijk.

Ondertussen ook nog afgesproken met Stef en Christel vanavond in de Goese Golf, alle vakantieverhalen worden uitgewisseld.

• 

• 

• 

• 

Lowestoft – Roompot: 95 M

Een echte vroege, wekker om 4 uur en vertrek om 5 uur, maar voor jullie dus 6 uur 😁. Het is niet koud en wat bewolkt, even lijkt er wat mist te zijn maar dat is gelukkig vals alarm.

In de havenkom is het veel rustiger dan de vorige twee dagen, wind is west en 4 /5 bij vertrek, daar gaan we het mee doen. Zeer ruime koers, stilaan wat minder wind 3 en 4, maar onder een mooi zonnetje is het heerlijk zeilen. 

Bij deze overtocht moeten we natuurlijk weer heel wat vaarroutes oversteken en dit keer doen we het eens anders, niet naar de echte shipping lanes, maar proberen de kortste weg. Die is toch ca. 10 mijl korter, en blijkt eigenlijk zeker zo gemakkelijk. Voordeel is dat we hier zeilend voorrang hebben en dat we kunnen communiceren met schepen als ze al niet zelf hun koers verleggen. We roepen slechts 1 keer een tanker op en die verlegt prompt zijn koers.

In de namiddag lukt het om bruschetta met brie te maken in de oven.

Dichter bij de Zeeuwse kust is het wat drukker, er liggen heel wat schepen te wachten op hun loods en deze moeten we goed in het oog houden als ze vertrekken. Een keer laten we ons verrassen door een containerschip, ervan uitgaande dat die naar Vlissingen zou gaan. We gijpen maar dat bleek niet nodig te zijn, hij draait voor onze neus richting Zeebrugge.

En zo naderen we de geul naar de Roompot, daar valt de wind in en we krijgen ook stroom tegen en we werken deze laatste mijlen op motor af. Als de zon ondergaat, varen we de Roompot binnen. Om 21 u Engelse tijd, liggen we in de sluis. We varen naar de Betonhaven voor de eerste ankernacht van onze vakantie. Er ligt slechts één ander zeiljacht. Zo, veilig en wel terug in Zeeland, we drinken en eten nog een kleinigheid in de kuip, het is verrassend zacht.

Lowestoft

Wegens heel veel wind, rusten en genieten we van de stilaan laatste vakantiedagen. 

Geen wekker en voor we het weten, na ontbijt, douchen, enkele kleine bezigheden, zoals blog bijwerken, foto’s opladen, mazout bijvullen, is het al middag.

Dinsdag wandelen we naar de pier om de onstuimige Noordzee te bewonderen: daar wil je vandaag niet zijn. Enkele zeiljachten zoeken in de haven een betere,  lees rustige plaats op, maar verder niet veel beweging. We worden bij Geertje en Casper van zeiljacht Abel uitgenodigd voor de borrel, ze hebben al heel vele grote reizen gemaakt, we ontmoetten hen in Kirkwall en toen kwamen ze van de Shetland eilanden ! Heel bijzonder daar, zegden ze, dus weer een nieuwe bestemming voor ons lijstje 😙… en ze leefden 3 jaar op hun boot en zeilden een rondje Carieb en dan de Inter Coastal route in de USA, o.a. New York. Veel nieuw leesvoer op hun blog.

Woensdag wandelen we naar de grote supermarkt Asda, die is 24/24 open. Nog wat verse inkopen maar niet te veel want de voorraadkast is nog niet leeg. Qua water en dranken hebben we goed ingeschat, we hebben hier ook geen hittegolf gezien, thee en koffie was vaker aan de orde tijdens de trips dan fris water of cola. 

In de late namiddag komen Geertje en Casper even bij ons aperitieven, belgisch bier wordt gesmaakt. 

We maken het niet laat, dus kort na ons avondeten gaan we slapen want morgen vroeg op ! We vertrekken naar Nederland !

De afgelopen dagen hebben we de windmeter laten opstaan en dinsdag hebben we meer dan 30 knopen genoteerd, dat is 7 bft, en dan nog in haven. De zuidelijke wind kwam van over het strand binnengewaaid en bracht geel strandzand mee. We konden de deur en de raampjes niet open-zetten en hebben dan maar de kuiptent gezeten. ’s nachts hebben we wat regen gehad maar overdag meestal zonnig met wind 

Scarborough – Lowestoft : 140 M

Zo stilaan plannen we de laatste week in, en bekijken we nauwlettend ook de vooruitzichten op zeegebied de Humber, om de trip lowestoft tot België of Nederland in te plannen. Als we nog wat tijd hebben, kunnen we via Oostende varen, anders wordt het Breskens/Vlissingen of de Roompot.

Maar eerst nog tot Lowestoft, van hieruit 137 mijl, een laatste nachttocht dus. Gepland vertrek rond 11 u, dus tijd voor rustig ontbijt, douchen, nog een babbel met Bob van de Seminis, die vertrekt richting Noord, en de mensen van de Abel, die we ook ontmoet hadden in Kirkwall. Ze gaan van hieruit meteen naar IJmuiden. Ook nog bezoek aan de harbour master om ons verblijf te betalen. Die vertelt dat er vannacht een accident gebeurd is in de haven : 3 man, goed beschonken, zijn met een jetski aan het rondvaren geweest en zijn op een ijzeren rondvaartboot geknald, gelukkig geen gewonden, wel 2 het water in. We hadden niets gehoord.

Om 11 u. gooien we los, zoals de havenmeester zei : “Will be a bit bumpy”, een warrige zee. Zeilen omhoog, de oostelijke wind zou straks naar zuidwest draaien en aanwakkeren tot 4 à 5 bft. We zeilen enkele uren maar als het tij tegen komt, gaat de motor een tijd aan wegens te weinig Ind in de neus. Het is grijs, niet koud, maar als we een tijd op zee zijn, komen we alweer in  dikke mist. Het is hier nog geen drukke route maar straks moeten we de aanloop naar de Humber, een grote rivier, voorbij en daar is natuurlijk wel cargoverkeer.

Jammer maar helaas, de mist trekt niet op. Ik zit bij het scherm van de AIS om uit te lezen of er schepen in de buurt komen en Kurt kijkt buiten, maar ziet niets. We horen zeilschip Abel, die een uur en half voor ons vertrokken is, enkele schepen oproepen, en die zien we later (virtueel) ook langs ons passeren. 

Rond 21 u. trekt de mist weg, gelukkig want ook zo de nacht doorgaan is helemaal een opdracht. Ondertussen trekt de wind behoorlijk aan maar zuidwest krijgen we niet. Het is zuid, en dus scherp varen, motor gaat uit. En al gauw 2 reven in het grootzeil. Het is niet comfortabel want de golven blijven warrig en onvoorspelbaar. Bovendien is de nacht zeer donker, geen maan, geen sterren. Ik rust even binnen maar slapen is met dit ritme niet mogelijk. Bovendien komen nog enkele “rare” schepen op ons pad, met verlichting waar je niet aan uit kan. Zoals de Bold Tern, blijkt een groot werkponton te zijn, zien we later via internet. Kurt roept deze op voor een juiste interpretatie en zo komen nog enkel andere langs ons heen. 

Het is constant veel wind, de grootschoot moet vaak gevierd worden om vlagen op te vangen  en gelukkig kan de Autohelm op manier blijven sturen. 

Rond 5 u. wisselen we af, maar ook Kurt kan niet slapen, te veel gebonk en lawaai; hoewel het niet kouder is geweest dan 16 graden, krijg je het in de ochtend dan toch koud, daar speelt de vermoeidheid ook mee natuurlijk. Oh ja, nog een schadegeval : bij een serieuze golfschuiver ben ik vanaf de navigatietafel aan stuurboord, Naar bakboord tegen de oven gevallen ; een kleine snee in mijn duim en een zwarte grote plek op m’n bil… en het handvat van de ovendeur een fikse deuk. Die is ondertussen gerepareerd zodat die terug open kan.

Als we rond 9 u de kop van Nordforeland ronden, moeten we nog scherper aan de wind en is het opnieuw bonken. Uiteindelijk moet de motor op, het tij komt tegen en dat komt slecht uit want de laatste 12 mijl nemen bijna 4 uur in beslag. Soms slechts 2,9 in over de grond. Kurt krijgt er de “seskes” van (vertaling voor de nederlanders; hij baalt ervan”). 

Om 14.15 u varen we de haven van Lowestoft binnen, 27 uur onderweg en abnormaal vermoeid. Onze zwaarste nachttocht, balena heeft het goed verwerkt, bemanning ook, met wat rust en blauweplekkenzalf is dat gauw vergeten, en weer een ervaring rijker.

We parkeren in een vrije box, het is lekker zonnig en na een koude Pastis is het  2 uurtjes platte rust. Een frisse douche doet wonderen en we eten in de Royal Norfolk and Suffolk Yacht Club, een van de meest traditionele zeilclubs die we kennen. Ondertussen hebben we ook de Abel hier zien liggen, ze beslisten in de mist ook naar Lowestoft te varen en niet naar IJmuiden. Mevrouw zei direct toen ze ons zag : “Wat een rottocht !” Er was inderdaad veel meer wind dan voorspeld, we zagen tot 31 knopen (7 bft) op onze windmeter.

Scarborough

Een rustige nacht in deze goed bezette haven. Maar rond 11 u komt de hele rimram van toeristische attracties terug op gang. 

De grote houten boot waaraan we vastliggen, is zich ook aan het klaarmaken want dit is een podiumboot : gisteren heeft de crew (beetje alternatieve bende van artiesten, muzikanten, ex hippies types, maar allemaal zeer vriendelijk) een podium in elkaar geknutseld met stellingen en oude zeilen. Gelukkig is alles staande gebleven. Rond 13 u start er een programma van folk muziek. Balena is dus als het ware de back stage.

Gaan douchen is ook weer een hele onderneming: van onze boot op de podium boot en zien dat ge uwen nek niet breekt over losliggende touwen en electro-draden, dan via een ijzeren ladder in de kademuur naar boven klimmen, Kurt met de douchetassen. Afhankelijk van het getij ligt dit schip dicht of verder van de kade, zodat je soms die zware boot naar de kant moet trekken en dan, snel snel de ladder op. Gelukkig hebben we de sleutel van het sanitair complex al, daarvoor moeten we dan weer de dok rond wandelen. Dit is een tamelijk nieuw gebouw met cellen waarin telkens toilet, lavabo en douche. En terug op de houten boot klauteren is eigenlijk nog wat enger omdat je naar beneden het smalle laddertje kijkt. Soit na enkele keren op en af went het ook.

De buurman van de Guilty Konshes kent de stad goed en geeft enkele tips voor leuke pubs. En zo beginnen we onze middagwandeling in Scarborough, in een typische pub voor sportfanaten, met opschrift buiten : Dogs are welcome, children not ! Hilarisch. Enkel cash betalen en alles zeer goedkoop !

We wandelen richting de oude parochie St. Maries en gaan er de kerk binnen waar een “charity day” plaatsvindt, cake en koffie voor het goede doel dus.

Verder dan naar het commerciële hart van de stad, waar het een drukke zaterdagmiddag is. Naast de klassieke winkelstraten vinden we ook enkele artistieke en hippe winkeltjes in een wijkje.

Kurt heeft er snel genoeg van en wandelt terug naar de boot en we spreken af om 17 u in “The Golden Ball”,  aan de zeeboulevard, over 3 verdiepen verdeeld, in een oud huis. Weer zo’n oertypische pub. En dan nog even naar de yacht club, daar vindt vanavond een “memory night” voor een overleden lid plaats, daar gaan we dus niet blijven eten. Private Dinner on Board. En op de eerste rij voor het vuurwerk, maar dat is bedroevend.

Scarborough is heel speciaal : de oudere straatjes en trappen – er is vaak heel wat hoogteverschil- zijn best onderhouden en proper. Het commerciële centrum met winkels is zoals overal in de uk, zelfde ketens en publiek. Aan de zeeboulevard is het één grote toeristische boel,veelal jaren seventies, met bingo- en speelhuizen met flashy neonkleuren en lichten, snoepkramen met suikerspinnen in dezelfde neonkleuren en dan bewaard in plastic zakken (bah) en alle soorten eetstalletjes van fish & chips, over burgers en hotdogs tot krab/wulloks/sirumi-snacks. En je zou denken dat getatoeëerde mensen hier overal grote kortingen krijgen (dat is misschien wat cru om te schrijven en is niet bedoeld om iemand te schofferen 🤭). Er is altijd wat te beleven en te bekijken, en we genieten wel van deze sfeer.

Hartlepool – Scarborough : 42 M

We hebben ons gedacht op Scarborough gezet : 8 jaar geleden zijn we er op de retour voor het eerst geweest, het was er toen SeaFest Festival en dat blijkt ook dit weekend plaats te vinden, dus reden genoeg om dit als bestemming te kiezen.

We vertrekken iets voor 8 u, sluis door, en koers zuidzuidoost. Al snel weten we dat het met de motor zal moeten, tamelijk onrustige golven. In Scarborough moeten we niet met laagwater aankomen, met de weinige wind in de neus, is er te weinig marge om op te kruisen. En dan gaat het nog regenen ook ! Ik mag binnen blijven, slecht geslapen vannacht en dat mag ik nu inhalen,😙. 

Behalve wat visserkes die hun fuiken komen leeghalen, niet veel gezien. We telefoneren naar de harbour controll van Scarborough, en men informeert ons dat er zeker genoeg water zal zijn vanaf 14 u om de haven veilig aan te lopen, of we een plaats aan een steiger zullen hebben, dat is nog niet zeker. We zullen wel zien.

Rond 15 u varen we binnen, en het hulpje van de havenmeester wijst ons een plaats, eerst naast een zeer kleine boot, en Kurt vraagt de plaats aan de steiger er vlakbij. Ook goed zegt hij. We maken dus vast, hulpje staat ernaar te kijken in plaats van even mee te helpen of een landvast aan te nemen.

Wel vraagt hij om meteen mee te komen om te registreren. Kurt mee dus, en een kwartiertje later komt hij terug : opkrassen hier, te ondiep, hulpje had niet gehoord of geweten dat we 1,85 m diep steken. Hadden we uiteraard wel doorgegeven ! 

We moeten naast een oude houten boot, de Marie uit Woodbridge gaan aanmeren. En de crew is bezig met zijn zware bijboot van boord te takelen, een heel gedoe. We leggen ons aan het achterste deel van dit schip, allesbehalve rustig op dit moment, want het is nu mooi weer en warm, en er varen hier allerhande snelle motor bootjes met passagiers en een soort piratenboot voor de kinderen, en dan nog vissersbootjes die komen en gaan. Gelukkig valt dat stil rond 17 u, en liggen we wat rustiger.

We wandelen eerst even naar de yacht club, gehuisvest op het eerste verdiep van het vuurtorentje, zeer mooi met zicht op de baai en de 2 havens. De outer harbour valt helemaal droog, een heel raar zicht met laagwater. Een deel van de boten staat op kimkieler of de kleine vissersbootjes liggen gewoon schuin op het zand, en diepere kieljachten hebben een eigen constructie gemaakt zodat hun boot blijft rechtstaan. In het clubhuis dien je je in het Visitor’s Book in te schrijven, en we nemen er een aperitief, very british, GT (gintonic) dus. 

De commodore, in knalroze hemd, heet ons welkom.

We wandelen naar de tentjes van het SeaFest, vinden niet echt ons ding om wat te eten, en ook de eetgelegenheden aan de zeeboulevard trekken ons niet echt aan, we eten aan boord, genoeg rauwkost en salade en nog zalm.

’s avonds krijgen we nog een zeiler langszij, een westerly 29, Guilty Konshes, zeer vriendelijk koppel, uit Hull, en de man spreekt precies zoals David Bowie.  Niet dat ik die zo goed gekend heb 😉…

Hartlepool

Prachtig weer bij ontwaken en ontbijt buiten dus. Lang geleden 😊! 

Het is al van vroeg heel warm en ideaal om de boot eens goed te poetsen, nat worden is niet erg. Ook ga ik nog een was draaien, beddengoed en handdoeken lekker fris.

Diesel bijvullen en na de kleine werkjes : lunch in de haven en naar het strand ! We dachten eerst dat we met de bus moesten, maar er is dichterbij ook een strand : een lange wandelboulevard langs de baai van Hartlepool, niet meest idyllische strand met enkele fabrieken in de verte, maar breed en proper. Ondertussen is de wind opgestoken en al een pak frisser. We spreiden de badlakens op het strand, de eerste keer dus dit seizoen, maar na 30 minuten houden we het voor bekeken, veel te frisse wind, wandelend terug naar de haven 😁.

Met een kar van de haven vertrekken we dan in de late namiddag naar de grote supermarkt Asda, voor inkopen en diesel. 

We eten kip met gewokte groentjes aan boord, en gaan een warme nacht tegemoet.

Blyth – Hartlepool : 34 M

Eigenlijk wilden we vandaag in Blyth blijven : we zijn hier al enkele keren gepasseerd maar nog nooit in de stad gegaan omdat we steeds maar 1 nacht bleven. Je zou hier ook mooi kunnen wandelen. 

Het is prachtig zonnig, nu ook hier echt zomer : korte broek, sandalen en geen zeilpak : dat is lang geleden 😉 !

Maar het weer beslist er anders over : deze namiddag zuidwest, dat kunnen we nu goed gebruiken en de volgende dagen staat er heel vaak zuidoost op het menu, dus pakken wat je kan en dat betekent in ons geval : vanmiddag toch vertrekken naar Hartlepool. 

Vertrek om 12u30, zeilen op en gaan : vertrek is weer wat bumpy en heavy, maar al snel is alles wat gesetteld en lopen we 6,5/7 knopen door het water, stroom tegen maar dus nog een mooie vooruitgang. Het is natuurlijk steeds goed kijken naar de potjes en de vlaggetjes van de vissers, want we zeilen niet zo ver uit de kust. 

Bij de rivier Tyne, die richting Newcastle loopt, vaart een vrachtschip buiten en een ander binnen. We maken een stormrondje om beiden te laten passeren en vervolgen onze koers.

Het is een mooie zeildag, als we op 2 mijl van Hartlepool zijn, is de wind op en strijken we de zeilen. Via de marifoon vragen we toegang tot het sluisje: vier zeilers zijn komende uit de sluis, en wij worden samen met 2 motorbootjes geschut naar de Marina. Het is nog een hele opdracht om box V6 te vinden, er staan nergens nummers, wat een gedoe. 

Uiteindelijk blijken we juist te liggen. We wandelen meteen naar het havenkantoor voor een toegangskaart en info. En dan naar een terrasje in de haven : we kiezen een tapasbar en wanen ons voor een keer in Spanje !

Koffie aan boord en een frisse douche om de warmte af te spoelen.

Eyemouth – Blyth : 62 M

Een hele trip voor de boeg, directe route tot Blyth is 55 mijl, maar met de voorspelde wind, eerst zuidwest (dat is nog ok), dan naar zuid en zuidoost is dat steeds meer op de neus dus zeer scherp of opkruisend.

Het waait nog behoorlijk als we rond 9u15 vertrekken, 2 reven zaten er nog in en als we de haven verlaten hebben, blijkt dat meer dan noodzakelijk! Zelfs zonder fok moeten we af en toe de grootschoot vieren om de krachtige windstoten op te vangen. We zien met regelmaat boven 30 knopen op de windmeter. Gelukkig zuidwestelijke wind zodat het alleszins tot ongeveer de Farne Islands bezeild is, tenminste als de wind nog niet gaat krimpen. Gaandeweg mindert de windkracht, fok komt bij, en een voor een gaan de reven eruit. Gisteren overwogen we om nog een kleinere fok dan onze high aspect te zetten, maar dat hebben we dan toch maar niet gedaan. 

Het is stilaan ook hier warmer aan het worden, maar we lezen dat in NL en B opnieuw een hittegolf in aantocht is. Zover zijn we hier zeker nog niet, we zijn al blij dat ’s avonds de verwarming niet meer aan moet, hoewel s morgens dat nog best aangenaam is soms. 

Vandaag is het een mooie en zonnig en droge dag.

Vanaf de Farne Islands wordt de wind wispelturig, dan niets meer, dan een andere richting, dan weer ineens stoten tot 5 en 6 bft, soit, je kan er niet veel mee aanvangen en we moeten dan nog zeker 25 mijl. Motor op en toch denken we soms dat we opnieuw kunnen zeilen, maar dat blijkt dan toch niet zo te zijn. De helft van het traject is dus mechanisch. Rond 19u15 meren we aan in Blyth, 10 u onderweg dus.

Een lekkere Angus steak op de grill met sla staat snel op tafel, en is ons alternatief voor BBQ : die hebben we dit jaar nog niet moeten bovenhalen tijdens de vakantie.

Nog even naar het clubhuis in het houten lichtschip voor een frisse douche en moe de kooi in.

Eyemouth

Staalblauwe hemel met mooie wolkjes maar heel veel wind, zelfs in de haven meten we met gemak 6 bft, en dit alles lijkt nog meer door de vele vlaggetjes die onafgebroken wapperen en lawaai maken 😄. Blijven liggen is de boodschap, temeer omdat het zuidelijke winden zijn.

Na ontbijt, stevige wandeling naar het gebouw van de havenmeester met sanitair blok. Omdat er een klein bruggetje in onderhoud is, moeten we 2 km stappen (heen hé !!). We passeren een gehucht van Eyemouth en er hangen allemaal foto’s van de vroegere Herring Queens, ook verschillende huizen zijn versierd als er een ex-queen woont. 

Terug aan boord, maken we een klein rugzakje en vertrekken we per bus tot St. Abbs, slechts een kwartiertje rijden, noordelijk. St.Anns Head is het noordelijke punt voor je de Firth of Forth indraait, er staat een vuurtoren uiteraard. Wij zijn echter uitgestapt in het pittoreske maar ondiepe haventje van St. Abbs. We krijgen in het Visitor’s Center een kaartje van de wandeling die we willen maken, opnieuw een kustwandeling via kliffen en baaien tot Eyemouth, ca. 6,5 km.

In st.abbs is wel wat volk op de been, maar wat wil je met dit deze zonnige dag ! In het enige bistro’tje is het druk, we kiezen allebei een snack met de local crab, maar als het aan ons is om te bestellen, is ze net op ! Pech dus en wat anders kiezen.

De wandeling is prachtig, gevarieerd, dalend en klimmend via trappen in en uit baaikes, langs zwarte lavastranden à la Lanzarote, rode stenen stranden, weilanden en korenvelden, mooie landhuizen met een fenomenaal zicht! De wind blijft stevig doorzetten en is uiteraard op deze hoogte ook goed voelbaar maar de zon is onmeedogenloos en ’s avonds merk ik dat ik verbrand ben. 

Ook in Eyemouth is het strand bevolkt, maar de zwemmers zijn op één hand te tellen. Tijd voor het eerste ijsje deze vakantie, we zijn 4 weken weg en hebben er totnogtoe niet veel zin in gehad.

Nog even naar de supermarkt en dan aan boord eindelijk nog eens in een zonnige kuip kunnen zitten. Eten echter binnen anders waait de sla en de rucola van onze borden weg 😁!

Arbroath – Eyemouth: 48 M

Op tijd opstaan, om 7 u. gaan de deuren van de dock hier open, Kurt brengt de sleutel nog naar de havenmeester en samen met 2 andere zeilers verlaten we Arbroath, zij zeilen noordwaarts, wij alleen zuidwaarts. 

Zeilen worden gehesen, 3 bft, soms 4, aandewinds mooi zeilen. Rond de middag valt de wind even weg, terwijl we dachten dat bij het oversteken van de brede Firth of Forth (de brede baai richting Edinburgh) de wind zou aantrekken. Later terug wind, en sterker, dus reven erin. En verder mooi bezeild tot Eyemouth. Geen enkele andere zeiler gezien, druk kan je deze kusten niet noemen. 

Eyemouth is een spannende aanloop omdat je de opening naar de haven slechts op het laatste moment ziet, en rondom je liggen er vele rotsen, bij laagwater goed zichtbaar. We arriveren halftij, en de havenmeester komt helpen aanmeren.

Veel muziek als we binnenvaren : vandaag wordt de Eyemouth Herring Queen gehuldigd, die gisteren verkozen werd. En alle lokale boten gepavoiseerd (versierd met vlaggetjes en bloemen enz.), leuk welkom. We meren aan naast een oude houten boot, Affric, een man die hier woont maar met de boot vanaf Edinburgh kwam voor deze feestweek.

Na 8 uur op zee, is de fut eruit om nog naar het dorp te wandelen, en genieten we nog even van de muziek in de kuip. 

Arbroath

Vanaf gisteravond heeft het veel geregend, ook vannacht…  in de ochtend wordt het stilaan droog. Even wat op orde brengen, boot gepoetst, olie nakijken,… 

We wandelen rond de haven en bezoeken de nabijgelegen Signal Tower: het lijkt op een vuurtoren met huis erbij maar was sinds 1812 de controlebasis voor de vuurtoren op Bell Rock. Deze vuurtoren is de oudste gebouwd op een rotsformatie midden in zee, op 11 mijl van Arbroath. Het Signal House is nu een museum en we zien er een docufilm over de bouw van de vuurtoren, een huzarenstukje in de beginjaren 1800. Omdat er zovele schepen op de klippen liepen op die plaats, vatte een jonge ingenieur Stevenson de idee op om bij de Scottish Lighthouse Board het project in te dienen voor de bouw van een vuurtoren, het leidde tot een lange strijd maar uiteindelijk mocht hij, mits enkele aanpassingen van een senior ingenieur, de werken voorbereiden en uitvoeren : het duurde verschillende jaren eer dit klaar was. Niet enkel de moeilijke ligging (11 mijl uit de kust), maar ook het korte seizoen waarin op locatie gewerkt kon worden en de tijd van hoogwater (slechts 4 uur per tij was de formatie toegankelijk) maakten dat het een jarenlange strijd was. ’s winters werden de stenen minutieus volgens tekening gekapt en genummerd om die dan het volgende korte zomerseizoen te vervoeren naar het werkschip en het tijdelijke kampement op Bell Rock. 

Toen de vuurtoren klaar was, werd er via een koperen bal op het Signal House gecorrespondeerd met het  Bell Rock lighthouse. Dat gebeurt nu niet meer, maar de vuurtoren is nog steeds in functie, weliswaar volledig geautomatiseerd.

We wandelen aansluitend naar het centrum en de abdij-ruïne.  Het begint goed te regenen, we schuilen onder wat bomen, en maken een lunchstop bij Wetherspoon. Dit is een horecaketen die in vele steden aanwezig is en heel vaak gehuisvest is in historische  gebouwen die anders niet onderhouden worden. Niet haute cuisine maar eenvoudig en democratisch. 

Nog even naar de supermarkt en dan naar de haven terug. We vragen wanneer de havenmeester er is, en spreken af om te betalen. Nadien terug regen. Toch nog een korte wandeling naar het park hoog boven Arbroath en dan via de boulevard terug.

Stonehaven – Arbroath: 32 M

Wat een rustige nacht achter deze grote kademuur. Rond 4 u. was het hoogwater, en Kurt heeft enkele foto’s genomen. We lagen toen zoals aan een gewone kademuur, maar deze morgen rond 7u30 kijken we alweer tegen een muur van enkele meters hoog.

Het is zonnig en het zou droog blijven vandaag: na ontbijt en alles vast te hebben gezet, vertrekken we iets te vroeg eigenlijk, stroom staat nog even tegen, maar het is nu  alleszins rustig. Dus een uur voor laagwater varen we Stonehaven buiten, het was een leuke stopover.

Eerste uurtje blijven we op motor, en dan zeilen bij, wind zit opnieuw zuidwest, dus opkruisen, maar gaandeweg krimpt die zodat we steeds juistere koers kunnen zeilen. een oefening op reven, 2 erin, 1 eruit, tweede eruit, terug allebei erin, sterkte varieert constant van 3 tot een dikke 5 Beaufort. Maar steeds zonnig dus leuk zeilen.

Als we bijna bij Arbroath zijn, moeten we goed letten op de kreeftenmanden en de vlaggetjes en boeikes. Zeilen worden gestreken en bij het binnenvaren van de haven moet je streng de geleidelichten volgen die je de diepe geul wijzen. Want even daarbuiten liggen langs beide zijden meedogenloze rotsen te wachten…

Arbroath heeft een droogvallende toegangsgeul, maar ongeveer vanaf hoogwater -3 uur tot hoogwater +3 uur is de poort geopend tot de Marina, waar wel voldoende water blijft staan (tenzij s’ nachts of heel vroeg ’s morgens, je kunt dus best wel even informeren).  Je boot blijft dus wel drijven. 

De assistent-havenmeester staat ons op te wachten en helpt ons aanmeren. We krijgen ook weer meteen de sleutel voor het sanitair complex toegeworpen en zo liggen we tegen hoogwater veilig in Arbroath.  Er zijn hier vele kleine visserkes, ook lokale zeilers, en ook de Etap Sea Breeze uit het Goese Sas ligt hier, we hebben de schipper in Peterhead ontmoet, enkele weken geleden, en heeft de boot hier even achtergelaten. 

We liggen mooi op een kopsteiger, vlakbij water en electro. Na een verfrissende douche, en een kleine wandeling rond de haven, doen we  het op z’n Engels: fish & chips uithalen op een vrijdagavond, maar eten aan boord, de meesten zitten op een bankje bij de haven, met de meeuwen in de aanvalsmodus. We dachten om nog een pub op te zoeken maar de mooie zeildag eist zijn tol, gezellig aan boord is ook niet mis.

Peterhead – Stonehaven: 47 M

Heel de nacht geregend, vertrekken of niet ? Kort overleggen we en beslissen te vertrekken want morgen zal het misschien ook niet droog blijven. 

We ontbijten en maken lunchpakketje voor onderweg, want het zal opkruisen worden, zuidwest/zuid 3 tot 5, soms 6, misschien een lokaal onweer. We zijn gewaarschuwd. Maar vertrek om 10u20 is droog.

Enkele grote kruisrakken tot Aberdeen, waar we de eerste buien boven land zien vormen. Ik kruip even binnen, we hebben ondertussen al 2 reven gezet wat meteen de helling vermindert en het comfort ten goede komt. Enkele donderslagen boven land, wij krijgen buien te verwerken maar het onweer blijft ons bespaard. Soms valt de wind weg, dan gaat de reef eruit, dan ineens terug veel wind, hup er terug in, je blijft wel bezig.

Om 17u30 komt de stroom tegen en we motoren het laatste uur, de wind is nu weer wat minder.

Altijd spannend om een nieuwe haven binnen te lopen. Stonehaven ligt in een natuurlijke baai, de haven valt grotendeels droog maar er is een stukje van grote kademuur/golfbreker die voorzien is voor diepstekende bezoekende jachten. Je ligt dus aan een grote muur en moet de landvasten slap laten hangen. We zijn binnengekomen om 2 uur na hoogwater, en dat was allemaal Ok. De havenmeester garandeert dat er ook bij laagwater spring nog 3 meter water staat op die plaats. Er is geen steiger, je moet de boot manoeuvreren tot bij een klimladder, daar hebben we tijdelijk een voor- en achterspring gelegd, en dan is Kurt via de ladder naar de kade geklauterd. Zo 2 lange landvasten als voor- en achterlijn op 2 bolders op de kade belegd. De havenmeester komt langs en geeft ons nog enkele tips: de boeglijn wat strakker omdat dit de windzijde is,  en de achterlijn, los hangend, omdat we naar laagwater gaan. We liggen zeer rustig en blijken vlakbij de ladder liggen. 

We klimmen naar de wal: Stonehaven valt ons super mee, zeer charmant en pittoresk, behalve de buitenhaven waar wij liggen, zijn er nog 2 kleinere havenkommen, voor de locals, en die vallen droog. 

Na de verschillende regen- en onweersbuien vandaag, klaart het helemaal open, we wandelen naar een restaurantje van het Marine Hotel, en sluiten de avond af met een wandeling naar de supermarkt Co-Op die tot 22 u open is,  en dan terug via de zeeboulevard.

Een hele klimpartij en veilig terug aan boord. Stonehaven valt ons reuze mee, oa. Erik en Inge en Willy en Mia hadden ons getipt om deze haven aan te lopen !

Peterhead

Als 2 blokken in slaap gevallen… even wakker rond 7 uur van een zeiler die naast ons afmeert, maar terug ingeslapen. 

Stevig ontbijt, met Schotse inslag : toast, eggs, bacon and black pudding (soort beuling). 

Een dag met enkele praktische beslommeringen: diesel vullen en bijhalen, wasje draaien en drogen, meteo-studie nu de wifi toch wat beter is dan vorige keer… en wat oprommelen.  En nog wat bijslapen.

Droog tot 15 u. maar dan weer motregen, regen, neerslag, alleszins nat dus 😙. We maken het binnen gezellig, lezen en schrijven, en een telefoontje naar de thuisfronten. Daar is alles goed, zowel in Stabroek als in Ekeren, en ook de housesitters stellen het wel !

Voorbereidingen voor morgen zijn ok, hopen dat het wat droger wordt.