Auteur: Michèle Grassi

Kirkwall –  Peterhead: 110 M

Niet met de volle goesting, maar met een rationele touch, verlaten we Kirkwall en daarbij dus de Orkney Islands. Dat het kort zou zijn, wisten we, na 9 nachten Peterhead,  maar we hebben toch geproefd van de enorme gastvrijheid van deze eilanders, van de prachtige landschappen met schaapjes, koeien, highlander runderen, van zeepanorama’s in alle tinten grijs en ook met zon, en van alle temperaturen. Fantastisch lange dagen heb je hier natuurlijk, en als je wakker bent en denkt dat het tijd is om op te staan, blijkt het amper 3u42 te zijn. 

Vandaag geen ontiegelijk vroeg vertrek, om 8u15 gooien we los, droog, licht bewolkt, niet te koud. In de vaarroute richting de zee, hebben we stroom mee, tot 3 knopen, erg welkom. Op motor gaat het dus snel tot we deze sound uit zijn, misschien toch mogelijk om te zeilen, een uurtje proberen we maar te weinig om enige vooruitgang te boeken. Motor terug erbij, en rond 9u30 zitten we in een potdichte mist. Pfff. We weten dat dat hier sowieso niet heel veel verkeer is, en op ons AIS- scherm kunnen we alles goed in het oog houden maar het blijft natuurlijk wel beetje scary. 

Als we de eilanden achter ons hebben en we zuid varen richting Schotland, roepen we Shetland Coast Guard op en geven we onze coördinaten door. Ze stellen voor om elk uur een Safety Check te doen, zolang we in de fog patches zitten. En dat is dus bijna 70 mijl ! We dachten dat het een uurtje of zo mist ging zijn, maar blijkbaar zweven de mistbanken met ons mee. Geen enkel ander schip in de buurt… elk uur+15 min. roepen we dus de Shetland CG en ze noteren onze positie, tot binnen een uur. Om 19.15 geef ik nogmaals alle info door + het feit dat we nog steeds very poor visibility hebben, en bij wonder klaart het een kwartier later helemaal open, de avondzon is zacht en we hebben ineens zicht. We melden ons af bij de Shetland CG en danken voor de assistentie. We varen enkele uren met zicht, en dan valt de duisternis…  al bij al hebben we vandaag dus niet heel veel gezien 😃… Kurt rust binnen van 21 tot 23, en ik van 23 tot 1. Samen terug paraat bij het aanlopen van Peterhead: de gedeeltelijke maanverduistering hebben we niet gezien wegens bewolking, en als we onze komst in Peterhead melden, moeten we rekening houden met een manoeuvrerend schip in de grote havenkom.

Om 2 u meren we aan na 110 mijl varen, slechts 2 x 1 uurtje op zeil. 2 bereidwillige Schotten (niet in kilt) komen ons helpen 😄, ik vraag, “zijn jullie ook net aangekomen ?”No, we are just drinking !” Met een dubbele tong zegt een van hen, dat ze morgen naar naar Kirkwall willen, maar dat ze nu wel twijfelen 😋… ik denk dat ze beter hun roes uitslapen… We drinken nog een glaasje, en vallen als een blok in slaap !

Kirkwall : dag 3

Voor 8 uur hang ik al aan de telefoon bij de car rental … maar ja das net iets te vroeg 😙. Bij het ontbijt krijg ik er toch één te pakken die net een annulatie heeft, en ja hoor, een Seat Ibiza is vandaag voor ons ! 

Op de steiger doet de andere havenmeester zijn ochtendronde, maar ook Kenny, de havenmeester die we totnogtoe gesproken hebben, begint zijn vrije dag met een bezoekje aan de haven. We zeggen hem ‘tot ziens’ want wellicht vatten we morgen onze zuidelijke trip aan (dat klinkt beter dan onze retour). Maar dat we hier willen terugkomen,i zeker : nog zoveel te bezoeken wat we in dit kort bestek niet konden. De 9 dagen in Peterhead hadden we natuurlijk liever op de Orkneys gespendeerd maar dat hoort bij het zeilen : genieten waar je ook verzeild bent, en daar een leuke tijd hebben. En dat deden we dan ook door die driedaagse in de highlands in te lassen.

Maar nu eerst nog een mooie en zeer zonnige dag op Mainland, het grootste eiland van de Orkneys dus.

Vanmorgen voelden we al dat de lucht veel droger was dan alle afgelopen dagen, er hangt eerst nog een laag wolkendek maar tegen 11 u is dat helemaal uitgerafeld. Met het blauwe autootje  is het weer even wennen maar het gaat al een stuk vlotter om links te rijden. We bezoeken drie kapen aan de Oostkust waar mooie korte wandelingen tot de kliffen zijn.

Eerste stop is Broch of Gurness, een vikingnederzetting zoals er hier vele te bezoeken zijn.

• 

• 

• 

We rijden verder tot Birsay, een klein eilandje, met vuurtoren en nestende vogels, dat via een wandelpad enkel 2 uur voor tot 2 uur na laagwater betreden kan worden. Wij zijn er een mooi op tijd en stappen en klimmen tot de noordelijke punt. Mooie kliffen onder ons, liggend op zijn buik tracht Kurt tevergeefs puffins te localiseren, we zien wel zeekoeten en en sterns.

Verder zuidelijk rijdend, passeren we een memorial Tower ter ere van een vergaan oorlogsschip, een klimmend wandelingetje tussen de weien koeien, en uiteraard prachtige panorama’s op de andere eilanden en ook het Noordwesten van de UK ! Wat een goede zichtbaarheid vandaag  !

• 

• 

• 

Een stop bij Yesnaby brengt ons naar weer andere kliffen, steil en rood, die soms doorkliefd worden door de zee en zo mooie ‘vensters’ maken.

Op dit eiland zijn ook vele archeologische sites, van neolitische oorsprong. Een grote site bij Stenness is Unesco World Heritage, met o.a. the Ring of Brodgar, een grote ceremoniële steencirkel van oorspronkelijk 60 staande stenen, waar er nu nog 36 staan, Skara Brae, een heel dorp dat vanonder het zand werd bevrijd en de Standing Stones of Stenness. Alles bezoeken lukt sowieso niet op een dag en we beperken ons tot de Ring of Brodgar omdat het zo’n mooi weer is.

Het autootje moet om 17 u terug afgeleverd worden, even tanken en net op tijd binnen.

Nog enkele boodschappen voor vers eten als we morgen vertrekken, en aan boord wordt nog wat opgerommeld; we proberen om wat ballast te verleggen van bakboord naar stuurboord en nu ligt de Balena duidelijk minder schuin in stilstand.

We gaan afscheid nemen van Eliane en Huibert van de Beluga, ze zullen wellicht nog een ander eiland bezoeken maar het uitpluizen van alle stroom- en getij-perikelen is hier inderdaad geen sinecure. Bovendien komt springtij weer dichterbij waardoor alles nog eens uitvergroot wordt.

Voor ons is het morgen eigenlijk eenvoudig: vanaf Kirkwall moeten we de vloed mee oostwaarts gaan, en eens de eilanden achter ons, richting zuid -oost, naar Rattray Head, wellicht bestemming Peterhead.

Kirkwall : dag 2

Via de luchthaven van Mainland en de Deer Sound fietsen we naar de zogenaamde Churchill’s Barrier. Enkele eilanden werden in WO 2 met elkaar verbonden door ijzeren gabions gevuld met grote stenen die dan als basis dienden voor betonnen wegen. Doel was natuurlijk om de Britse vloot te beschermen nadat ze in 1939 de HMS Royal Oak verloren had in Scapa Bay bij een aanval door een Duitse U Boat. 

Voor deze job werden Italiaanse krijgsgevangen vanuit Noord-Afrika ingezet vanaf 1942, ze verbleven in loodsen en hebben hier een aandenken achtergelaten : the Italian chapel, twee loodsen die ze ingericht hadden als een kapel, met houtsnijwerk en smeedwerk, beplaasterd en beschilderd, onder leiding van een van de gevangenen die artiest was. Deze kapel wordt minutieus onderhouden en is al verschillende keren gerestaureerd. Een stop waard. 

We fietsen nog even verder, willen nog zo’n barrier overfietsen maar dan begint het harder te regenen en draaien we terug. Nog wat klim- en daalwerk, en we hebben er 35 km opzitten als we terug in de haven zijn. Nog even via het supermarktje voor een visje en dan op de boot natte kledijj te drogen hangen. 

We zoeken via internet of we nog een auto kunnen huren voor morgen want het busnetwerk is niet bepaald overdadig. Ik bel verschillende bedrijven maar gesloten op zondag. En reservatie via internet lukt bij geen enkele operator. Morgenvroeg dus maar eens bellen.

Kirkwall : dag 1

Vandaag plannen we eerst een bezoek aan de toeristische dienst om wat meer info te krijgen en we kopen er een vlaggetje van de Orkneys !!

Kirkwall is een levendig stadje met leuke en vaak stijlvolle winkeltjes met lokaal vervaardigde juwelen, breiwerk, enz. 

We bezoeken de st Magnus cathedral en de buurt errond en genieten van een ‘peedie’ (kleine) lunch in een van de kleine  creatieve winkeltjes.

Om 14 u hadden we een tour in de lokale gin distilleerderij geboekt maar er is wat misgegaan met de betaling en de tour is volzet. Dan maar gewoon proeven, de gast aan de receptie is erg vriendelijk en bedient ons met graagte.

In de latere namiddag halen we de fietsen boven en vertrekken we richting Scapa Bay. Plat plat is het alleszins niet. We passeren eerst nog het whiskyhuis Highland Park, stoppen enkel voor een foto, het Visitor’s Center is gesloten, en dan dalen we af naar Scapa Bay, een belangrijke locatie tijdens de 2 wereldoorlogen. We wandelen er even over het strandje, lage wolken maar er en toe ook een streepje zon, en het licht is eigenlijk heel speciaal. Ook even een fotostop bij de Scapa distilleerderij maar daar wordt op dit moment niet gebrouwen.

Terug in de stad kopen we verse monkfish (staartvis) en daar maak ik in een sneltempo een lekkere pastasaus mee. In een sneltempo, want om 19u30 willen we erbij zijn als de lokale Pipersociëteit, dus de doedelzakken club, zijn optocht geeft ter ere van het 100-jarig bestaan ! Zeer sfeervol en voor ons een leuke ervaring om mee te maken . Aansluitend gaan we naar de bar Reel: overdag een snackbar, maar vanaf 20 u s avonds worden er op bepaalde avonden ‘free folk sessions’ georganiseerd, allemaal heel informeel, een aantal folkmuzikanten komen een voor een binnen, zetten zich in een cirkel en rond 21 u beginnen ze te spelen, geen playlist, geen partituren, gewoon de ene die inzet en de anderen die volgen of gewoon afwachten op een volgende song. Sfeervol !! Er is een jonge gast die enkele keren zeer spontaan begint te dansen, zeer speciaal 😀.

En dan sluiten we de avond af met nog een bezoekje aan de Sailing club. Daar is nu wel volk, in tegenstelling tot gisteren, maar de 2 tooghangers zijn ladderzat en het andere gezelschap is een verjaardag aan het vieren. De ex-commodore komt ons wel even gedag zeggen en meteen ook maar verontschuldigen voor de Britten die de EU willen verlaten. Dat hebben we dus al verschillende malen meegemaakt hier in Schotland : zij zijn wel overtuigde Europeanen !

Wick – Kirkwall : 49 M

Een uurtje later dan gisteren, steken we benieuwd onze neus buiten: geen mist zoals de dag eerder !! Wel grijs en wat motregen, dus we vertrekken opnieuw.

5u30 gooien we los, en samen met ons de Britse Selkie (bestemming Hoy) en de Nederlandse Beluga, die ook naar Kirkwall wil zoals wij.

Geen of te weinig wind, en voor dit traject moeten we er de vaart in houden. Het staat overal geschreven dat dit deel van de UK niet te onderschatten is, en het maakt ons dan ook wat nerveus. Aanvankelijk is het een knobbelige zee, beetje rare golven, en het maakt dat Kurt deze keer wat ‘katterig’ is,  mij gaat het goed af, maar ik had natuurlijk mijn zeepil genomen 😉…

Ik zit vrnl. binnen naar de AIS te loeren, en Kurt houdt uitkijk: slechts 1 tanker passeert ons, maar het belangrijkst zijn de boeikes van de vissers: zelfs op 60 m diepte kom je ze tegen.

Af en toe is het zicht nog beperkt, maar alleszins veel beter dan gisteren. De Beluga vaart in onze buurt en zo motoren we dus steeds noordelijker.

Het tij hebben we aanvankelijk tegen zoals verwacht, maar draait toch veel later dan we gedacht hadden. Vanaf het Mainland eiland, hebben we de noodzakelijk stroom mee, en het is daar eigenlijk zeer vlak en kalm water… hoewel dus overal ‘gevaarlijke’ getijverschijnselen beschreven staan (eddies, overfalls,…).  Maar We zijn al content dat we daarvan gespaard blijven, we varen ook niet te dicht bij het land.

Als bij verwelkoming komt een schuchter zonneke te voorschijn als we om 15 u de baai van Kirkwall binnenvaren. In de ruime haven vinden we snel een box, en zijn HEEEL BLIJ dat we hier aangekomen zijn. Deze bestemming staat immers al lang met stip op 1 !

Eliane en Huibert van de Beluga nodigen ons uit om het glas te heffen op deze geslaagde tocht, en eindelijk kan dat nog eens buiten in de kuip.

Nadien gaan we even langs bij de havenmeester, en verkennen we de buurt rond de haven. We belanden is de ‘Kleinste Gin Bar’ ter wereld, naast de eigenares en haar vriend, kan er binnen misschien 6 man staan, en 2 man zitten. Bij goed weer heeft ze nog een terrasje.

En deze geslaagde dag vieren we met een zeer lekker diner in het Kirkwall hotel: delicious. Nog een afsluiter in het Kirkwall sailing Club waar we de enige gasten zijn, maar de barman geeft ons alleszins enkele nuttige tips voor ons verblijf hier.

Wick – Wick: 2,5 M

Een zeer vroege vandaag, wekker om 3.45 ! Als we in Kirkwall op de Orkneys willen geraken, moeten we uiteraard zeer goed rekening houden met het getij, en dat betekent vandaag, een vertrek om 4u30.

Het is mistig, het motregent maar we zijn wakker en we vertrekken. Hopelijk buiten op zee wat beter. Zeiljacht Selkie, met drie kinderen en 2 honden, zijn zich ook aan ’t opmaken voor vertrek.

We gooien los en varen rustig naar buiten, geen wind, mistig dus ook buiten de havenpier en als een blinde speuren we de witte muren rondom af.

Neen, dat gaat niet lukken. Na 1 mijl ongeveer beslissen we om rechtsomkeer te maken, Selkie in ons kielzog roepen we toe dat we terugvaren wegens te stressy en te gevaarlijk voor ons. Ook hij draait zijn kar en samen varen we opnieuw de Marina binnen en leggen vast in dezelfde box. Een uur na ons vertrek liggen we terug in ons bed, wat slaap inhalen dus.

Na het ontbijt is het nog maar eens alle opties bekijken, en tweede optie is deze namiddag vertrekken, als de mist zou opgetrokken zijn. Echter zoals et er nu naar uitziet, is dat weinig kans.

We wandelen even in Wick, langs bakker en slager…  met dit grijze troosteloze weer is Wick niet echt aantrekkelijk. De Belgische schipper van de Mantra die schuin over ons ligt, slaat de nagel op de kop: “Ik heb chrysanten besteld voor vandaag !”😄 Het lijkt idd eerder Allerheiligen dan bijna half juli…

De mist blijft hangen, optie twee wordt geannuleerd en we maken croque monsieurs om het Engelse brood wat smaak te geven.

We gaan dus terug naar de havenmeester, om de tweede nacht te bevestigen, en hij geeft de tip om het Wick Heritage Center te bezoeken. Op korte afstand van de Marina zijn er snel, en het is interessante collectie over ontstaan van en leven in Wick, met veel aandacht aan de haringvisserij omdat het stadje ooit de grootste en belangrijkste haven was voor deze visvangst. Deze bracht vooral veel seizoensarbeidsters naar hier : de ‘Silver darlings’, de meisjes en vrouwen die de haringen kuisten en inleveren op zout in grote houten vaten, reisden van Noord (Shetland eilanden) naar zuid (Nederlanden) met het seizoen van de haring mee …

Alle aspecten van het sociale en maatschappelijke leven in door het lokale fotograafedrijf drie generaties lang vastgelegd in ca. 100.000 foto’s : prachtig materiaal! De haven overvol zeilvisserschepen met donker canvas, de schippers en de lokale bevolking, de vele Silver darlings die graag poseerden,.. het is een mooie invulling op deze 1ste november.

Terug in de haven nemen we even polshoogste bij de Beluga-crew… ze moeten de weerkaarten nog bekijken, tja misschien toch morgen , anders zaterdag… we beslissen op basis van wat we nu weten : poging 2 morgenvroeg, tenzij er mist is.

Whitehills – Wick: 51 M

We vertrekken vroeg, snel ontbijt, thermossen en warmwaterzak vullen, en voor 7 uur zijn we weg. Opnieuw motregen, en platte zee, geen wind dus motor en autopilot doen het werk. Kurt buiten nat en ik mag binnen droog blijven 😃. Af en toe standby voor een tas thee, een koekje, s middags een soepje en verder zien we bijna niets… We komen in mist, en rond de middag zien we bijna niks meer.

Op de AIS spotten we enkele werkboten, en er roept ons een op. Of we het gebied kennen, of voor het eerst hier zijn, We antwoorden dat we hier voor de eerst zijn, maar dat we alle kaarten en nodige info hebben, en dat we het in aanleg zijnde windpark links zullen laten liggen. Allemaal heel goed, zegt hij…

Zo brommen we dus aan een snelheid van 6 knopen gezapig richting Wick. En daar komen we voor 15 uur binnen. De havenmeester staat ons in fluo outfit op te wachten, de havenmuur en toegang waren slechts op 200 m afstand zichtbaar.

Een mooie grote box, en even later varen er 3 Engelse patrouilleschepen van de marine binnen. De mevrouw van de NL boot Beluga komt even polshoogte nemen, wat onze plannen zijn. We gaan naar de havenmeester betalen en even checken voor uren van vertrek voor Kirkwall, tenminste als het weer Ok blijft… Dat zal een vroege shift worden. Maar eerstre een verfrissende douche.

We eten aan boord, een snelle pasta, ondertussen vaart er nog een Belg binnen, Mantra uit Kats, die komt vanaf Inverness vandaag.

We maken het niet laat, morgen vroeg op om dan te beslissen of we richting Kirkwall vertrekken. Hangt van de mist af.

Whitehills

Dit is al de meest sombere dag van de vakantie: drizzle in the morning, rain at midday and waterfalls in the afternoon… ’s Avonds is het even droog.

En niet veel wind. We blijven toch een dag hier.

Bij het sanitair complex bevindt zich een klein salon/annex kitchenette waar je goed ontvangst van wifi hebt, dat is in de boot niet het geval. Kurt gaat de foto’s downloaden, en we proberen de gribfiles nog eens goed ‘te lezen’. Die waren totnogtoe niet zo hoopgevend, maar nu ziet het er weer anders uit. De volgende week zou stabiel en rustig zijn, weinig wind, misschien wel af en toe mistig. Kurt had de tocht naar Wick en de Orkneys al uit zijn gedacht gezet, maar nu zien we het anders: morgen toch naar Wick en dan we wel weer verder !

We bezoeken de havenmeester en geven het fotokaartje terug. Bernie heeft een jarenlange ervaring als visser, sinds 1963, en vertelt honderuit over het dorp Whitehills,  hoe het vroeger zo welvarend was dankzij de visvangst, maar dat de steeds grotere boten en visbedrijven die de kleinere boten opkochten, geleid hebben tot het verdwijnen van de familievissers. Het hele dorp heeft zich dan als het ware omgeschoold, en richt zich zowat op een beperkt toerisme: in de binnenhaven liggen de boten van de vaste ligplaatshouders, en per seizoen passeren zo’n 200 passanten. Bertie werd bij zijn pensioen aanvaard als Harbour Master,  en doet er alles aan om de visitors wegwijs te maken. Als we ons havengeld willen betalen, blijkt dat ze geen betaalkaarten ontvangen, misschien lukt het wel in het supermarktje/annex postkantoor: neen daar ook niet. Geen cash.

We wandelen dan naar de Rock Fish, lunchbar voor een haddock en cod (schelvis en kabeljauw), altijd dus met de regenjassen aan…

Het cashprobleem wordt opgelost want Bertie rijdt ons tot de bank in Banff, en we krijgen er nog alle informatie bij over de stadjes McDuff en Banff. Wat een service.

’s Avonds halen we alle kaarten en info boven van de Orkneys en Wick, en maken alles klaar voor een vroeg vertrek morgen.

Peterhead – Whitehills: 45 M

De nieuwe week begint met een staalblauwe hemel en veel zon !

En onze werkdag staat gepland van 9 tot een uur of 17/18… we ontbijten en maken warm water voor thee. Boterhammetjes in de doos, alles klaar dus. We gaan de laatste nachten betalen bij Ian, helpen de Drunken Duck bij vertrek en gooien zelf om 9 u los.

Deel 1 is noordelijk, de kaap van Rattray Head voorbij. Wind in de neus, dat wordt opkruisen, voorspelde wind NW/N 3/4/5, later variabel, dan O 3 /4.

Het is mooi zeilen, zonnig, prachtig helder water, mooie groene kliffen… het zou de Middellandse zee kunnen zijn, maar als je onze outfit zou zien, weet je wel beter 😗 . De wind blijft ijzig koud, muts en dikke sjaal en thermische onderkleding. Het is 10 gr overland, op zee ?

Deel 2 van de trip, als we hoekje rond zeil, is westelijk, de wind valt een halfuurtje helemaal weg, en de motor gaat op en dan op opnieuw wind, oostelijk, zodat we net niet voordewinds het resterende stuk tot Whitehills afkruisen.

We zien vele gannets (Jan-van-genten) en puffins (papegaaiduikertjes) maar allemaal zo moeilijk te fotograferen vanaf een bewegende zeilboot, en ook 1 tuimelaar laat enkele keren van zich horen, letterlijk dus. “psjt psjt” hoor je hem uitademen en dan traag terug verdwijnen met een sierlijke duik de zee in.

We varen de baai van Banff en McDuff voorbij en zien dan Whitehills liggen: het is een klein haventje maar we hebben er van vele zeilers onderweg al veel positiefs over gehoord. We informeren bij de harbour master en ja hoor : “We will fix a berth (steigerplaats)  for you ! There is plenty of water!”

De haven kan aangelopen worden bij hoogwater +/- 4 uur en we zijn iets na hoogwater dus dat is allemaal goed. Via een smalle vaargeul, links de hoge muur en rechts 2 palen die rotsen aanduiden, motoren we binnen, ondertussen lachen naar de havenmeester die bij het havenhoofd post gevat heeft, en die je boot fotografeert. Hij helpt ons aanmeren in de outer harbour, aan de stevige steiger, we krijgen meteen alle info over het dorp, beginnend met : “And yes, here is a pub !” Ook overhandigt hij ons de micro SD kaart met foto’s die hij nam bij ons binnenvaren ! Nog nooit meegemaakt 😁.

Het is een leuk en pittoresk klein haventje, in de folder lezen we dat Whitehills sinds lang een typisch visserdorp was. Whitehills Harbour Trust managede alles maar sinds het einde van jaren 1990 veranderde alles zodanig door de terugval van de visvangst en reglementeringen errond. De Trust besliste daarop om een Plezierhaven uit te baten in de lege binnenhaven, en dat heeft hen geen windeieren gelegd. Er liggen heel wat lokale kleine vissersbootjes en zeiljachtjes, maar het haventje werd dus ondertussen ook bekend als passantenhaven. Met een hartelijk ontvangst door havenmeester Bertie Milner.

We eten in het visrestaurant van de haven, en zien 2 andere zeiljachten binnen varen, opnieuw onder instructies van de actieve havenmeester.

Peterhead

Op weekend sinds vrijdagavond op de Balena 🙂… uitslapen, laat ontbijten en wat rommelen. Zaterdag is het droog, veel wind, bewolkt en zonnig, we maken een wandeling. Peterhead is voor ons een goede uitvalhaven geweest. Enige minpunt is de wi-fi verbinding. In de nabijgelegen maritieme Academie, is een koffie- en lunchbar en daar bekijken we nog maar eens de weerkaarten. Het blijft daarboven bij de Orkneys toch maar onstabiel voor de volgende week. Moeilijk beslissen wat we gaan doen, de ene dag is ’t : we vertrekken naar Wick en enkele uren later horen we op de marifoon de officiële MET Office berichten van de Engelse kustwacht, en dan gooien we alles weer om.

Soit, zaterdag begint het ’s avonds serieus terug te waaien. En zondag is het vaak schudden en beven op de boot. En bovendien nog vaak regen ook, en koud.

10.000 stappen haal je niet op zo’n dag, maar naar de laundry, wasmachine opzetten, nadien was uithalen en in de droogmachine en 3 de keer alles opplooien en retour brengen, is toch goed voor 3.000 stappen 😁… en ondertussen is het beddengoed dus weer lekker fris. En aansluitend worden nog fruit/notenkoekjes gemaakt…

Zondag worden we bij Anne en Raymond van de Drunken Duck uitgenodigd voor het aperitief, ze varen hier heel vaak. Ze arriveerden enkele uren voor ons in meterheadi en hadden het opzet om via de Orkneys naar de westkust te varen. Nu hebben ze besloten om via het Caledonisch kanaal te gaan. Morgen zou het alleszins even rustiger zijn, en zonnig en zullen we vertrekken, Rattray Head voorbij, en dan westelijk, wellicht Whitehills.

Expeditie dag 3 / 3

Goed geslapen in Fort William… en ook vandaag mogen we de beentjes onder tafel schuiven voor een Schots ontbijt.

De eigenares geeft ons een tip voor een niet te lange wandeling, bij de hoogste berg van de UK, nl. Ben Nevis, naar de watervallen van Steal Waters. Het is grijs en er hangen dikke wolken op de top van die berg. We passeren even bij het Visitor’s Center, vele wandelaars komen hier informatie vragen over het weer, en besluiten om niet vandaag naar de top te hiken, een wandeling van ca. 7 u. Dit was ook niet ons opzet.

We rijden naar de verste parking, langs een smal bergweggetje, en zijn bij de vroegste wandelaars, dus nog een parkeerplaatsje.

Botinnen aan en weg. Best wat klimmen op stenen en rotsen, maar erg mooi en afwisselend. Het gaat richting een waterval, Steal Waters, genoemd. Na een klein uurtje komen we in een dal met rivier … via een Kabelbrug kan je naar de andere kant wandelen. Daar wagen we ons niet aan, en we vatten de retour aan.  Er zijn ondertussen heel wat wandelaars gearriveerd, parking is overvol. We hebben een mooie en droge wandeling gedaan.

We rijden terug richting Fort William, het is beginnen regenen, de sluizen lijken leeg te zijn… er zijn hier 7 sluiskamers. Het complex heeft de bijnaam Neptune’s Staircase.

We rijden verder, richting oosten, terug via het National Park en stoppen in de whiskydistilleerderij Dalwhinnie voor een kleine proeverij, alles zeer verzorgd, er zijn ook georganiseerde tours, mooi bedrijf.

Nog een stop voor een late lunch/vroeg diner, en dan nog wat kilometers vreten. Bij de luchthaven van Aberdeen tanken we de auto vol, en om 19u30 leveren we de Seat Leon af. Snel de bus op tot Aberdeen stad, en dan gelukkig op tijd voor de verbinding met Peterhead.

Iets na 22 u. wandelen we de haven binnen en ligt de Balena zonder zijn NL en Britse buur aan de steiger. Moe en voldaan sluiten we  deze 3-daagse af met een oorlam.

Expeditie dag 2/ 3

We genieten van een full Scottish breakfast in de verzorgde ontbijtruimte met zicht op de vogelrijke tuin. Rugzakken terug de auto in en we vertrekken mooi op tijd, eerst nog eens tot het sluizencomplex om alles in actie te zien. Er zijn veel toeristen en die maken het de sluiswachters niet gemakkelijk. De schutting van de 4 opeenvolgende sluizen neemt al gauw een uur in beslag.

We rijden zuidwestelijk verder, richting Fort William, langs het Caledonisch kanaal of het meer dat parallel loopt. Steeds grotere hoogteverschillen, opnieuw mooie vergezichten en stilaan begin ik als chauffeur ook wat meer rond te kijken 😃.

We zijn mooi op tijd in de B&B in Fort William waar we de auto parkeren en richting station wandelen. De havenmeester had ons getipt om de bekende Jacobite Steamtrain te boeken, van Fort William tot Mallaig, dit lukte ons niet via internet want de laatste tickets worden de dag zelf op het perron verkocht. We wachten dus tot de trein binnenrijdt en kunnen op de valreep 2 tickets bemachtigen!

We kennen de verhalen van Harry Potter niet, maar de kinderen die meereizen, wel ! Deze trein staat inderdaad bekend als de Harry Potter trein sinds de verfilming van de boeken. In een bepaalde scène rijdt de stoomtrein over een oude stenen brug, en wanneer we er bijna zijn, staan er enkele honderden mensen geposteerd op de hellingen langs de pijlers van de brug om deze stomende trein te filmen en fotograferen ! En wij  trachten dat ook te doen vanuit het open raampje, niet simpel hoor !

Het is een mooie rit, zeker de moeite, het begint echter te regenen en als we in Mallaig aan de westkust arriveren, wandelen we even tot de jachthaven maar snel duiken we een visrestaurant binnen.

Het is een familiezaak, met eigen aanvoer van de vissersboot: we eten er gegrilde monkfish en zalm en zijn net klaar voor de retourtrip.

Rond 21 u zijn we terug in Fort William, ook hier regent het ondertussen en we wandelen naar onze logeerkamer. Mooie vernieuwde kamer, alles meer dan in orde.

Expeditie dag 1 / 3

Een vroege start vandaag, de gehuurde auto moeten we op de luchthaven van Aberdeen oppikken. Dus eerst een busrit die wat chaotisch verloopt, maar rond 11 u. zijn we startensklaar. Even wennen hoor, dat stuur aan de rechterkant, en dan nog het links rijden! De eerste 5 landmijlen zijn niet anders dan rondepunten, een serieuze vuurdoop. Als we eindelijk van de luchthaven weg zijn, wordt het rustiger en we verlaten de snelweg om via toeristische wegen dit stukje Schotland te verkennen.

We rijden via het Cairnsgorms national park, een prachtig groene wereld van heuvels, bergen, weilanden met honderden schapen en stevige koeien, ook een herder met honden. Een late lunchstop in Tomintoul, leuk restaurantje.

Deel 2 van de rit is richting Inverness, maar we vermijden de stad, om zo langs het beroemde Loch Ness te komen. Impressionante zichten op het zwarte meer, het grijze weer is sfeermakend en typisch 😄…

We stoppen regelmatig voor een foto en de indrukwekkende panorama’s te bewonderen.

Ik heb voor vannacht een B&B geboekt in Fort Augustus, die vinden we snel en we checken in rond 19 u.  Van daar is het slechts een kwartiertje wandelen tot het centrum en het sluizencomplex van 4 kamers. Maar er wordt niet meer geschut om dit uur, we zien natuurlijk langs weerszijden van de sluizen verschillende aangemeerde jachten liggen, klaar voor morgen. We kuieren wat rond, en kiezen één van de restaurantjes uit. Nog een koffie mèt in een pub er vlakbij, en rond 22u30 wandelen we terug.

Leuke b&b met mooie tuin en gezellige niet te ruime kamer…

Peterhead dag 3

Gierende wind deze morgen… Geen vertrekkers richting noord, enkel een Nederlandse solo-zeiler vertrekt, richting zuid, zijn doel was echter de Orkneys maar hij wijzigt dus zijn plannen…

Wij denken ook nog niet om noordwaarts te vertrekken, en zoeken alternatieven : trein ? bus ? ferry ? Of waarom niet een auto huren ? In Peterhead is dat niet mogelijk, wel Aberdeen Airport. Dat is snel gereserveerd, en zo stippelen we een route uit, met input van de havenmeester Ian. Hij zegt : It’s a good decision, wish I could be with you !

We aperitieven samen met Jules en Lieve, en onze buurman Gregor. Onze rugzak staat vertrekkensklaar.

Peterhead dag 2

Lekker geslapen ondanks de wind die vannacht deftig aangetrokken is…  We zijn mooi op tijd wakker, de wandeling naar de douches is zigzaggend, want de steigers zijn hier op een rare manier aangelegd. Na ontbijt maken we ons klaar, we willen de bus naar Aberdeen nemen, om 10.03 stappen we op, samen met Lieve en Jules.

Een rit van een groot uur. Eerst bezoek in een tourist office voor een stadsplan en dan hoekje om waar zich het Maritime Museum bevindt,  een tip van onze Engelse buurman. Leerzame info over de haringvisserij in Aberdeen, de aardolie- en gaswinning in Schotland,…  

Aansluitend wandelen we noordelijk, eerst een Schots vlaggetje kopen dat we als beleefdheidsvlag willen voeren. En dan verder tot het oude universiteitskwartier: daar bezoeken we oa. de St Machar’s Cathedral, een mooie middeleeuwse kathedraal met een indrukwekkend versierd plafond uit de 16e eeuw en de oorspronkelijke friezen in de beuk. We kuieren wat rond in deze rustige wijk, en belanden in een kleine ‘healthy snack bar’ voor een pannini en een wrap. We wandelen terug naar het nieuwe Aberdeen en rond 17 u stappen we de bus terug op.

We weten nog niet of we morgen gaan vertrekken, maar gaan voor de zekerheid al maar betalen bij de havenmeester Ian. Het is hier alleszins een democratische haven naar Engelse normen, we betalen 17 pond per nacht. 

Terug aan boord vult Kurt de diesel aan en gaat hij nieuwe diesel tanken. En dan: meteo check ! Niet veel opbeurends, ttz nog enkele dagen strakke noordwesten- en westenwinden voorspeld, niet echt wat we nodig hebben. Misschien brengt de nacht raad !