Jawadde! Een rustige ankernacht ? Niets geslapen ! Een ongelooflijke swell, hoewel de zee plat is en er weinig wind staat. Als ik dan al bijna in slaap wieg, word ik ineens naar de andere kant gerold. Spijtig want om 5u45 is ook Kurt wakker en gaat hij het anker ophalen zodat we om 6 u kunnen vertrekken. Op motor, want er is (nog) geen wind. We willen hier het tij mee hebben, zeker bij The Needles, en inderdaad als we daar zijn, klokken we 9,5 knopen af.
We proberen even te zeilen maar er is te weinig wind om wat mee aan te vangen.
Tegen 12 u lopen we Haslar Marina aan in Portsmouth. Even een koffie maar we zijn allebei zo moe van de doorwaakte nacht, dat we even gaan pitten.
Na enkele uurtjes rust, wandelen we naar de havenmeester, gaan we ook douchen en wat drinken op het terras van het havencafé. Diner aan boord en we kijken naar een Franse film…
Opnieuw zonnig, af en toe een wolk, en 4 a 5 bft west/zuidwestenwind. Hiermee zullen we in de namiddag vertrekken, een korte tocht en tij mee tot de ankerbaai van Swanage.
In de voormiddag bekommert Kurt zich over het bijbootje, dat wordt ontmanteld, proper gemaakt en opgeborgen. Ik ga ondertussen boodschappen doen. In de namiddag maken we alles klaar om te vertrekken, en met de brugopening van 16 u zijn we mooi op tijd om de vloedstroom in te pikken.
Het hele traject zeilen we enkel op de fok, genoeg speed… de zee is wel wat ruw met momenten en bij st. Albans Head varen we tamelijk dichtbij, de rafelingen en eddies liggen zuidelijker, je ziet ze duidelijk. Even voelen we het rommelige golvenpatroon maar het gaat allemaal zeer goed. Na een kleine tweede Kaap, draaien we de baai voor Swanage binnen. Daar zijn meerboeien maar we kiezen deze nacht om op anker te gaan. De wind is al minder en vannacht zou die nog afnemen.
We eten nog een salade met kipreepjes, hangen het verplichte licht en dromen van een mooie ankernacht.
Zonnig weer met nog veel wind, we vertrekken nog niet.
We maken er een zondagsdagje van, ontbijt zonder haast, en wat oprommelen. Niet-bootmensen vragen zich misschien wel af of we zo slordig zijn dat we zoveel moeten ´oprommelen´ 😀; bootmensen begrijpen dat wel, zeker als je met een niet te groot schip vaart. Alles heeft z´n plaatsje en als je met nogal wat dingen bezig bent of aan het gebruiken bent, is het snel een ´overhoopje´…
We halen uit de achterkooi de plooistoeltjes boven en vullen ons rugzakje met een koel wijntje en een versnapering en wandelen naar de Greenhill Gardens. Daar zingt het SeaShanty koor The Dorset Wrecks om 14 u. Ik had op de website gezien dat je in het park je stoeltje kan zetten en zo zoeken we een plekje voor het openluchtconcert uit. 9 mannen zonder begeleiding, en ze zingen bijna 2 uur.
Onze zondagavond sluiten we af in rest. Les Enfants Terribles, van een Franse chef. We kiezen er oesters, krab, zeebaars en mosselen. Heel lekkere lokale producten en fijn bereid.
We liggen rustig in deze haven maar je voelt dat de storm aan komt zetten. Het is afwisselend bewolkt en zonnig… we nemen de Jurassic Coaster-bus richting west, en kunnen op deze manier het mooie landschap van de Dorset-riviera bewonderen: eerst de vreemde landtong van Chesil Beach met een natuurlijk keienstrand, dan de lange zandstranden die rustig overgaan in landbouwzones met gewassen en koeienweiden, en nadien de oker en roestbruine kliffen tot bij West Bay/ Bridport. Daar stopt de bus even, maar we gaan nog verder, nl. tot het haventje van Lyme Regis.
We verlaten de bus en het is nu mooi zonnig, maar ontzettend veel wind. Veel volk op wandel aan het strand, bij de boulevard… er zijn folkloregroepen die dansen op 11 locaties in het stadje. We wandelen tot het haventje, en constateren dat het hier niets voor ons is. Enkel lokale bootjes die hier in de droogvallende haven aan het schudden zijn achter hun meerboei of meertouw.
Een stop in een van de vele pubs, en dan nog wat kuieren in de kleine straatjes. Onze geplande stop in Dorchester gaat niet door, omdat de bus om 16 u niet langs daar komt, dus gewoon de omgekeerde route retour tot Weymouth… nog even langs het strand en hier zie je dat de baai hier mooi beschut is, de zee is hier tamelijk plat. In Lyme Regis daarentegen stonden golven tot 2 meter.
Over vandaag kunnen we kort zijn : in afwachting van de voorspelde stormwinden dit weekend heeft het de ganse dag geregend, het was droog van 16 tot 18 u. In die tijd hebben we gedoucht en een korte wandeling gemaakt tot de winkel om brood te halen.
En verder dus, ons binnen wat bezig gehouden, lezen, schaken, ter ere van de Franse Nationale feestdag een camembert-fondue georganiseerd en geluisterd naar de Tour de France…
Een hele afstand op ons plan voor vandaag, Weymouth, omdat er de volgende dagen, veel regen, maar vooral heel veel wind voorspeld worden. En dan willen we niet onbeschut op deze rivier blijven liggen. Op tijd wakker, ontbijtje, boterhammetjes maken voor onderweg want we weten niet hoe de sea state zal zijn. Meteo voorspelt 4/5/6 bft, zuidwest, dat is alleszins ruim of voordewind. Dus zeker een zeeziektepilleke voor mij. Iets voor 7 uur gooien we los, er zijn al verschillende schepen vertrokken van onze steiger. Het is droog, bewolkt, niet te koud… als we de rivier buiten komen, hijsen we de zeilen, het grootzeil heeft 2 reven. De eerste mijlen zijn tij tegen en dat gaat natuurlijk niet snel, maar we oefenen geduld. Stilaan klimt de snelheid, neemt de wind ook toe, de fok geeft geen voortstuwing en Kurt rolt de fok terug in. Vanaf dan, veel stabieler zeilen, 1 reef eruit, en dan komen we op snelheid.
Het is een zalige, meestal zonnige zeildag. Ik ben 2 uurtjes in de voormiddag binnen, maar nadien buiten in het zonnetje. Wat lezen, wat haken, we zien enkele vissersschepen en 2 zeilers, maar verder niemand! Is er dan niemand anders aan het zeilen hier ? Wel enkele keren kleine scholen dolfijnen rond de boot zien spelen.
We moeten de belangrijke Kaap Portland Bil voorbij en het kan dan flink spoken. We nemen nu de grote route, ttz 5 mijl ten zuiden van de vuurtoren want er staan flinke golven, hier toch 1,5 à 2 m. We tikken regelmatig 8 knopen over de grond, onze speed in 6 tot 6,5 kn de laatste uren, en dus enkel op grootzeil met 1 reef. De automaat stuurt alles, en dankzij de standvastige wind is dat puur gemak. Eens de vuurtoren gepasseerd, gijpen we en gaat het noord, richting Portland en Weymouth. De fok gaat terug bij. Het ziet er naar uit dat we toch de brug van 20 u. kunnen hebben om in de marina te komen. We hebben hier al een box gereserveerd voor de volgende dagen. Om 19u45 varen we het havenhoofd binnen en om 20.10 meren we af in box D20. Een heel mooie zeildag ! Kurt maakt de boot proper en ik zoek wat samen in de voorraadkast om wat warms te eten…
Een korte trip op het programma, vertrekken best pas rond de middag, dus nog tijd om alles rustig op te rommelen en op te bergen, eerst en vooral de kuiptent nu die droog is. Water tanken, diesel aanvullen, iets licht eten, thermoskan gevuld want vanavond zullen we wellicht een meerboei oppikken.
Er staat nog behoorlijk wat wind als we buitenvaren in Plymouth rond 11u30, het is bewolkt, maar droog, gelukkig. We zeilen vandaag enkel met de fok, halve en ruime wind. Eens de haven van Plymouth buiten, constateren we een bumpy zeepatroon, vervelende deining van enkele dagen wind. Als we aan de kaap zijn, verleggen we koers en kort erna zeilen we de rivier op. Hier is het goed opletten voor de bar, de ondiepe toegangsdrempel die niet bebakend is. Dankzij de moderne technologie, lees elektronische kaarten en plotters e.d., is dit nu uiteraard veel eenvoudiger dan vroeger. Het blijft natuurlijk uitkijken, zeker wanneer er zoals nu, een meute kleine zeiljachten een beslissende Regatta aan het bekampen zijn: ze vliegen als gekleurde muggen onder spinaker in plané langs ons heen, en veel sneller dan wij. Spectaculair, soms gaat het zo heftig, we zien er eentje kapseizen…
De havenmeester komt ons per sloep tegemoet, en zegt dat we inderdaad aan de Visitor Pontoon in The Bag, iets voorbij het centrum van Salcombe, beschut kunnen aanmeren, ”rafted up”, wat betekent dat we dus naast een ander schip zullen liggen.
We meren af naast Halcyon Grace, en worden er geholpen door de eigenaar, die even zijn administratietaken opzij legde, en daar heel content mee was.
Het is 16 u, en we roepen de watertaxi op, omdat we toch even de sfeer van het stadje willen proeven. Dat gaat hier allemaal zeer vlot, op minder dan een kwartier staan we in het havenkantoor om onze plichten te vervullen. Het is ondertussen opgeklaard, en er heerst hier een gezellige drukte, mede door de regatta-activiteiten. Salcombe staat bekend als een ’mondainere’ kustplaats en dat zie je al op de oevers waar sjieke grote villa’s prijken. Ook in het stadje, mooie residentiele verblijven, appartementen en hotelletjes. We wandelen naar de Yacht Club, en drinken een Engels aperitief in de mooie bar (local Salcombe gin).
Omdat alle restaurants vol zitten, varen we met de watertaxi naar rest. Balena waar nog plaats is voor 2. En geen keuzemenu, maar eten wat de pot schaft (kip en verse wokgroenten en mie).
We hebben geen wekker gezet en schrikken beiden als het al 9u15 is wanneer we wakker worden. Opnieuw een grijze dag die ingevuld wordt met allerlei kleine werkjes…
In de namiddag wandel ik via de oude stad, the Barbican, naar het commerciële centrum: dit is het “nieuwe” deel van Plymouth dat na WO2 opgebouwd is. Het doet wat denken aan de grote promenade in Brest. Maar het is hier veel meer in verval : veel leegstaande winkels, de grote groene centrale as is helemaal omheind en de bomen en planten zijn allemaal gerooid, bedoeling is om dit alles opnieuw in te richten maar je vraagt je wel af, hoeveel jaar dit zal duren en of er daartegen nog wel winkels open zijn. Ik stap er wel een soort Inno binnen, en daar vind je dan weer wel grote merken van parfums en kledij…
Iets verder is een grote supermarkt, een Sainsbury, en daar is het aanbod een stuk gevarieerder als de kleine Express Tesco’s die we meestal bezochten. Met enkele kilo’s verse groenten en de rest is het iets meer dan 2 km retour tot de haven.
Kurt besteedt zijn ’me-time’ ondertussen aan luisteren naar radio Sporza en de Tour… het regent met tussenpozen en de wind laat zich ook stevig horen. We eten aan boord en hebben besloten om morgenmiddag naar Salcombe te vertrekken. Het zou nog 5 bft en stoten tot 6 zijn, maar wel droog. En Salcombe is ’maar’ 20 mijl…
Kurt gaat tegen het openingsuur naar de bakker, pas om 8u30 !
We ontbijten, lezen en rommelen wat. We blijven sowieso vandaag en misschien ook morgen liggen. Depressie’s volgens elkaar snel op, regen en veel wind vooral beheersen het weerbeeld, dat maakt het moeilijk plannen en ver vooruitzien. Verschillende scenario’s passeerden al de revue: oversteken naar Cherbourg, of toch via Weymouth en de UK terug. Elk halfuur verandert het weerbeeld en daarbij ook onze plannen. Eigenlijk beter even laten liggen, en morgen opnieuw bekijken.
Dan lees ik om 11u45 het antwoord op mijn vraag van gisteravond gestuurd aan een kapper, of ik een afspraak kon maken vandaag : ’Yes, we have availability at 12u30 !’ Dus even in een hogere vitesse, snel klaarmaken want ik moet nog 25 minuten stappen tot daar. Bij Hairdresser Arena word ik hartelijk ontvangen en Irina, een Oekraïense kapster geeft me een verfrissende knipbeurt…
In de latere middag kuieren we samen door het oude centrum, wat winkeltjes kijken en toeristje spelen. En we laten ons verleiden op een terras en bestellen pizza. Niet koken dus, en dat geeft dan weer tijd om een was te sorteren en in de grote wasmachine te steken in de laundry. Na 2 droogtrommelsessies, brengt Kurt alles droog aan boord, wel zelf in de gietende regen… aan boord : gezellige lichtjes die de regenavond opfleuren.
Een zondag op locatie. Kurt wil de UK niet verlaten eer een echte Sunday Roast meegemaakt te hebben. Volgens de meteo wordt het een wisselvallige dag, dat valt nog reuze goed mee: als we om 14 u in de traditionele pub Crown & Anchor zitten, begint het te gieten, maar een half uur later is alles opgedroogd. De Beef Roast wordt vergezeld van gebakken aardappeltjes, erwtjes, wortelen, bloemkool, broccoli en groene kool, en natuurlijk de yorkshire pudding met daarin de jus van het vlees.
Het is dus terug zonnig, zeer aangenaam om de zeeboulevard af te wandelen, voorbij het park en het lido-zwembad. Aan het Waterfront Café, terrasje met koffie, en dan terug naar de haven. Er heerst een leuke toeristische sfeer van weekendgasten.
In de jachthaven informeren we bij de Française waar we een goede bakkerij kunnen vinden, gelukkige kent ze er één die morgen open is.
Geen haast vandaag want ons gepland tripje van 23 mijl start pas rond de middag.
Dus nog tijd om water te tanken, oprommelen, enz.
Het is mooi zonnig weer, na een kleine lunch gooien we rond 12u30 los, op motor tot de monding, en dan zeilen omhoog… het is zuidenwind vandaag, eerst dus even aan de wind en dan halvewinds tot Plymouth.
Het is onverwacht bumpy op zee, vooral een grote deining, vanwaar die komt ? Ik heb geen zeeziektepilleke genomen, en voel me maar slapjes. We zeilen nochtans goed, stilaan echter valt de wind wat terug, en het laatste uur gaat de motor toch op. Vlak voor Plymouth wordt de deining nog groter, geen golven maar het veroorzaakt een vervelende swell.
We hadden gisteren al een box gereserveerd omdat het weekend is. Als we de Queen Anne’s Battery Marina oproepen, antwoordt de havenmeesteres, ”Ah, vous êtes Belges, alors on parle Français, je suis Française!”, ze geeft nauwkeurige instructies om de box D12 te vinden en voor 17 u liggen we vast. Het is een goed gelegen haven, vlakbij het oude centrum van Plymouth.
Er is een mooi sanitair complex, café-restaurant, technische bedrijven o.a. Volvo Penta-dealer,…
We drinken een glaasje op het zonnige terras en eten vanavond aan boord… Er heerst bij de haven een gezellige drukte, kleine ferry’s varen volgeladen voorbij, jongeren zingen en vieren weekend, later op de avond horen we vuurwerk, maar we zien echter niks in de buurt.
Mooi weer vandaag voorspeld, minder wolken en warmer. We gaan er een stranddag van maken.
We stappen opnieuw via het publiek Footh Path, naar de autoferry, en nemen een andere wandelweg tot voorbij het dorp Fowey, via het hoger gelegen pad op de heuvels en achter het dorp door. Zo komen we bij de ReadyMoney Cove en Beach, klein strandje bij de monding van de rivier aan de zee. De wind is wel sterk, zuidelijk, dus vanuit de zee. Het is er goed toeven maar zwemmen is niet aan de orde, te frisse wind. Wat lezen en ontspannen. De retour via het stadje is leuk, en stilaan zakken we af naar de Balena.
Uitslapen mag vandaag, geen zeiltocht op de planning, wel bezoekjes aan Polruan en Fowey op deze rivier. We weten ondertussen dat je Fowey uitspreekt zoals je JOY zou uitspreken maar dus met een F als eerste letter.
Het Public Footh Path pikken we iets voorbij de haven op, via een geïmproviseerde ladder over de prikkeldraad, het weiland in, nadien het bos door en dan verder via de oude rivierarm tot Pont Quay, een heel mooie wandeling in de bossen, het is een heel stuk klimmend, best vermoeiend, en weer afdalen. Pont quay is het einde van deze aftakkinge van de rivier , we wandelen over een bruggetje, en opnieuw wat klimmen tot we in Polruan arriveren. Even een verpozing in de pub. We varen via het kleine ferrytje naar Fowey en steken de monding van de rivier over.
Fowey is een gezellig, toeristisch dorp, toch niet te druk met enkele hotels, restaurants, pubs, mooie winkeltjes, gallerijtjes, bakkers (!!), en wij brengen een bezoek aan de Royal Fowey Sailing club. We noteren onze gegevens in het Visitors Book zoals de etiquette dat hier vraagt, en bestellen wat te eten. De specialiteit van de streek zijn de Fowey Mussels, en die zijn net gearriveerd.
In de club zijn 3 kaarttafels bezet, niet met 12 kaarters maar met 11. Aan het spel kunnen we helemaal niet aan uit, soms is er 1 van de 4 kaarters die ineens stopt (of past) en die neemt dan plaats aan een andere tafel… precies partnerruil:)
We kuieren nadien nog wat rond in Fowey, winkeltjes binnen en buiten. Stilaan geraken we het centrum door en dan naar het autoveerpont, dat ongeveer elke 10 minuten de 250 m brede rivier oversteekt. Richting de haven, terug via de wei… een heel mooie dag, en een mooie tour gemaakt, ca. 11 km.
Woensdag 5 juli: Helford River – Fowey River (25 M)
Een kort ontbijt en alles vastzetten, we gooien ons los van de meerboei om 8u30 en trekken snel het fokje open. De korte tocht tot de rivier en het stadje Fowey is met ruime tot zeer ruime wind, en we nemen genoegen met enkel ons voorzeil. Dat gaat met momenten goed tot zeer goed, en soms wat minder snel. Maar als we de schepen zien die ons volgen (of achtervolgen), met grootzeil en fok, of zelfs kotterfok en fok en grootzeil, doen we het niet slecht…
Het is fris weer, droog maar soms zwaar bewolkt. We moeten vandaag geen Kaap ronden, het is alleen goed uitkijken naar de fuiken met boeien eraan.
Tegen 14 u naderen we de aanloop van de rivier, het is een brede en diepe monding, met links en rechts een kasteel ter verdediging, het lijkt wat op de monding van de Dart, maar we vinden het hier nog mooier. Vele moorings, en enkele steigers verbonden met de wal, maar je mag er max. 2 uren liggen. Omdat we al enkele nachten aan een boei lagen, willen we wel toegang tot de wal hebben. Via marifoon vragen we aan de Harbour Patrol of dat mogelijk is in Mixtow Pill… No Problem, plenty of place there, antwoordt de havenmeester.
We varen dus het centrum van Fowey en Polruan voorbij, en sturen stuurboord naar het kleine beschutte baaike Mixtow Pill. Aan de steiger wordt een kleiner bootje verlegd zodat we er een mooie plaats vinden, met alle faciliteiten : water en electro vlakbij en eenvoudige douches bij de werf. Afgemeerd om 14u30, na een ontspannen zeilochtend. We ontspannen in de kuip en toasten op de eerste helft van onze vakantie !
Vannacht is de wind afgezwakt en zo kunnen we nu het bijbootje klaarmaken voor een landing. Oppompen, takelen over de reling en dan accu, motortje, roeiriemen tevoorschijn toveren en alles juist bevestigen… dan alles inladen van rugzakje tot wandelschoenen en vuilzakjes, het moet mee naar de wal, een heel onderneming. En dan het moeilijkst, in dat bootje geraken, zonder nat te worden. Reddingsvest aan en handmarifoon mee, je weet maar nooit.
We moeten tij tegen naar de Landing Jetty, daar staat maar 40 cm water, genoeg voor ons maar een uurtje later mocht het niet zijn want dan is zelfs deze steiger niet bereikbaar met laagwater (het is bijna springtij ook). We bezoeken eerst de yachtclub, hier kan je ook douchen. Er zit een damesclubje te vergaderen, verder geen volk. We drinken er cappuccino want het is ondertussen beginnen regenen. Dat was ook voorspeld, zelfs deze namiddag nogal wat.
We hebben toch een kleine wandeling van 6 km gepland, de circular walk naar de Frenchman´s Creek, genoemd naar een roman over een romance tussen een Engelse Lady en een Franse zeerover… wat die piraat hier in dit kleine kreekje kwam doen, is me een raadsel, ik zal dus de roman maar eens moeten lezen of de film erover moeten zoeken.
Eerst toch maar een bezoek aan het alom geprezen Shipwright´s Arms, een mooie pub met rieten dak, en terrasjes op verschillende etages, met turquoise parasols die nu dienst als paraplu. Eerst dus lunch, het is ondertussen al bijna 14 u.
Dan vatten we, in de motregen, de wandeling aan, de kreek is mooi en met droog en zonnig weer, zeker idyllisch! In het bos is het goed opletten want glad. Een beetje als 2 verzopen kiekes eindigen we terug in de bar van de yachtclub als die om 17 u terug open gaat. We babbelen met een koppel uit Falmouth, en ondertussen komen wat locals binnendruppelen.
Het is nu even wat droger en we vertrekken met het bijbootje terug naar onze Balena. Dat gaat beter dan deze ochtend, minder wind en platter water. Terug wat motregen maar dan worden we opgewacht met een FANTASTISCHE (even zelfs dubbele) REGENBOOG, we draaien enkele rondjes om foto ’s en een filmpje te maken.
Aan boord proberen we alles te drogen, luiken open om alles te verfrissen… en ook de bijboot wordt ontmanteld en terug op dek gebonden. Morgen richting Fowey…
balena.home.blog 